Διέσχισε τη Μάγχη με μπαλόνια ηλίου

Ένας περιπετειώδης Αμερικανός κατάφερε να διασχίσει το στενό της Μάγχης δεμένος σε μια δέσμη μπαλονιών φουσκωμένων με ήλιο, ξεκινώντας από τη βρετανική πλευρά και καταλήγοντας στο μέσο ενός γαλλικού λαχανόκηπου.

 

Ο Τραπ λίγο πριν την απογείωση του από τις βρετανικές ακτές.
Ο Τραπ λίγο πριν την απογείωση του από τις βρετανικές ακτές.

Ο Τζόναθαν Τραπ (Jonathan Trappe) από το Ράλι της Βόρειας Καρολίνας είχε προσδεθεί σε ένα ειδικά εξοπλισμένο κάθισμα που ήταν προσαρτημένο κάτω από μια πολύχρωμη συστάδα μπαλονιών, όταν απογειώθηκε σήμερα, Παρασκευή, νωρίς το πρωί από το Κεντ της νοτιοανατολικής Αγγλίας.

Περίπου πέντε ώρες αργότερα, προσγειώθηκε σε έναν γαλλικό αγρό, κόβοντας μερικά από τα μπαλόνια: "Ήταν μια εξαιρετική, σιωπηλή και ήρεμη εμπειρία", δήλωσε ο Τραπ στην τηλεόραση Sky News, η οποία κάλυπτε το γεγονός.

"Δεν είχατε ποτέ αυτό το όνειρο να αρπάξετε μια δέσμη μπαλονιών και να πετάξετε μακριά; Νομίζω ότι είναι κάτι κοινό ανάμεσα στους λαούς, κάτι που δεν έχει σύνορα - αυτή η φαντασίωση του να αρπάζεις τα μπαλόνια και να αιωρείσαι στην ατμόσφαιρα" είπε ο ίδιος, δικαιολογώντας την απόφαση του να προχωρήσει σ' αυτό το τολμηρό εγχείρημα.

Τον περασμένο μήνα, ο 36χρονος Τραπ διεκδίκησε το ρεκόρ της μακρύτερης ελεύθερης πτήσης με μπαλόνια, πετώντας επί 14 ώρες πάνω από τη Βόρεια Καρολίνα, αφήνοντας να τον παρασύρει ο άνεμος και καλύπτοντας 109 μίλια.

Σύμφωνα με την προσωπική του ιστοσελίδα, σε προηγούμενη πτήση του ο ίδιος είχε φτάσει στα 17.930 πόδια, ακριβώς κάτω από τον ελεγχόμενο εναέριο χώρο.

"Υπάρχουν κίνδυνοι και δουλεύουμε μεθοδικά για να τους καταπολεμήσουμε, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε μια ασφαλή και διασκεδαστική πτήση", συνέχισε ο Τραπ, ο οποίος διαθέτει ειδική άδεια πτήσεων με μπαλόνια από Ομοσπονδιακή Διεύθυνση Αεροπλοΐας των ΗΠΑ: "Επειδή, στην πραγματικότητα τα όνειρα και η ικανοποίηση της περιπέτειας μπορούν να είναι απολαυστικά μόνο όταν είναι ασφαλή".

Η διάσχιση της Μάγχης του Τραπ ήταν πολύ λιγότερο περιπετειώδης από την πρώτη απόπειρα που είχε γίνει με μπαλόνια το 1785.

Τότε, ο πρωτοπόρος γάλλος "μπαλονοπλόος" Ζαν-Πιέρ Φρανσουά Μπλανσάρ (Jean-Pierre Francois Blanchar) και ο αμερικανός γιατρός Τζον Τζέφρις (John Jeffries), ο οποίος πλήρωσε για την πτήση, απογειώθηκαν με ένα μπαλόνι υδρογόνου το οποίο άρχισε να παρουσιάζει διαρροή. Το δίδυμο αναγκάστηκε να πετάξει όλο το έρμα του, μαζί με τα περισσότερα από τα ρούχα του στο νερό και έτσι μετά βίας, κατάφερε να παραμείνει στον αέρα και να προσγειωθεί στο Καλέ.

 

περίοδος ωοτοκίας των θαλασσίων χελωνών


Δέκα ημέρες νωρίτερα σε σχέση με πέρυσι ξεκίνησε η περίοδος ωοτοκίας των θαλασσίων χελωνών.

Οι μητέρες χελώνες γέννησαν τα αυγά τους την ίδια νύχτα, την Πέμπτη 20 Μάιου, στον κόλπο του Λαγανά στην Ζάκυνθο και στον Νότιο Κυπαρισσιακό κόλπο στην Πελοπόννησο.

Ωστόσο, το ξεκίνημα της φωλεοποίησης σηματοδοτεί και το ξεκίνημα της περιόδου μελέτης και προστασίας των θαλασσίων χελωνών που προστατεύονται από την ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνή νομοθεσία.

Συγκεκριμένα η προστασία τους περιλαμβάνεται στην διεθνή σύμβαση CITES, την Σύμβαση της Βόννης, τα πρωτόκολλα της Διεθνούς Σύμβασης της Βαρκελώνης, τη Σύμβαση της Βέρνης, στο παράρτημα IV της Οδηγίας των Οικοτόπων (92/43/ΕΟΚ), το Προεδρικό Διάταγμα 617/80 και το Προεδρικό Διάταγμα 67/81 που απαγορεύει την σύλληψη, το εμπόριο, την κακοποίηση, την θανάτωση και την κατοχή θαλασσίων χελωνών.
Όπως είναι γνωστό ο Κυπαρισσιακός Κόλπος αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη περιοχή αναπαραγωγής της καρέττα-καρέττα στη Μεσόγειο.

Μαζί με τη Ζάκυνθο συγκεντρώνουν το 38% της μεσογειακής παραγωγής αυγών από θαλάσσιες χελώνες.
Όμως τα δύο αυτά σημαντικά μεσογειακά «μαιευτήρια» έχουν άνιση μεταχείριση, όσον αφορά στην προστασία τους και στα κοινοτικά κονδύλια που απολαμβάνουν.

Η μεν Ζάκυνθος με το Θαλάσσιο Πάρκο που λειτουργεί από το 2000 έχει προχωρήσει αρκετά τόσο στην προστασία όσο και στην εξεύρεση κονδυλίων που επωφελείται η περιοχή και αναβαθμίζεται ο τουρισμός της, ενώ ο Κυπαρισσιακός Κόλπος παραμένει χωρίς κανένα νομικό καθεστώς προστασίας, παρόλο που η περιοχή έχει περιληφθεί – δικαίως – στο ευρωπαικό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών NATURA.

Ο Αρχελών εργάζεται συστηματικά στον Κυπαρισσιακό Κόλπο από το 1983 συλλέγοντας στοιχεία ωοτοκίας και προστατεύοντας τις φωλιές που κινδυνεύουν, κυρίως από τη θήρευση που προκαλούν αλεπούδες. Ένας άλλος κίνδυνος προέρχεται από τροχοφόρα που έχουν το κακό συνήθειο να κυκλοφορούν, χωρίς να υπάρχει λόγος, πάνω στην άμμο.

Η εργασία στο πεδίο, που γίνεται με άδεια του Υπουργείου, διεξάγεται από εκπαιδευμένους εθελοντές που έρχονται για το σκοπό αυτό από πολλές χώρες του κόσμου και υποστηρίζεται από τις τοπικές αρχές και οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης

Μετά από εβδομάδες συζητήσεων για το κατά πόσο είναι ασφαλές να χρησιμοποιούμε το facebook, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι προχώρησε σε ορισμένες αλλαγές ασφαλείας, προκειμένου να καθησυχάσει τους χρήστες της.



Ο ιδρυτής της δημοφιλέστατης ιστοσελίδας, Mark Zuckerberg παρουσίασε σε βίντεο ζωντανά τις αλλαγές σε στελέχη της εταιρείας του.
Μην περιμένετε να υπάρξει κάποια σημαντική αλλαγή στις επιλογές ασφάλειας, απλά επιδιώκουν να γίνουν πιο απλές, ώστε να μην τις αμελούν οι χρήστες.
Αναλυτικά θα υπάρξει:
- Εύκολη δυνατότητα να ελέγχεις ποιός θα βλέπει τι στο προφίλ σου (φίλοι, φίλοι-φίλων, όλοι οι χρήστες)
- Εύκολος τρόπος να καθορίσεις πώς θα βρίσκουν οι χρήστες το προφίλ σου (και τι πληροφορίες θα βλέπουν)
- Δυνατότητα να μη δίνετε πληροφορίες σε άλλα site μέσω facebook
- Δυνατότητα να μη μοιράζετε όλες τις πληροφορίες και τις σελίδες με τους φίλους σας, μέσω λίστας φίλων
Όπως προσέξατε, τονίζουν τη λέξη "εύκολα", θέλοντας να πείσουν τους χρήστες ότι μπορούν τα πράγματα να γίνουν ασφαλέστερα με απλούς τρόπους.
Καλό είναι να μην τα αμελήσουμε.
Δείτε και τον ιδρυτή να τα λέει:
Γιορτάζουν: Θεοδοσία


Επέτειοι: Παγκόσμια Ημέρα Κυανοκράνων
Η Παγκόσμια Ημέρα Κυανοκράνων καθιερώθηκε το 2002 από τον ΟΗΕ για να αποτίσει φόρο τιμή σε όλους τους άνδρες και τις γυναίκες που συμμετέχουν στις ειρηνευτικές αποστολές του διεθνούς οργανισμού, αλλά και να τιμήσει τη μνήμη όσων έχουν χάσει τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι τους σκοπούς της ειρήνης. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Μαΐου.

Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι:

ΓΕΓΟΝΟΤΑ
1453: «Η Πόλις εάλω», έπειτα από πολιορκία ενός χρόνου από τους Οθωμανούς Τούρκους.
1886: Ο χημικός Τζον Πέμπερτον διαφημίζει το μαύρο και εύγευστο υγρό που βγήκε από το εργαστήριο του: Την Coca Cola.
1924: Ανήμερα της ιστορικής επετείου της Άλωσης της Πόλης, γίνεται η ιδρυτική συνέλευση της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινούπολης (ΑΕΚ).
1953: Ο νεοζηλανδός ορειβάτης Έντμουντ Χίλαρι «κατακτά» το Έβερεστ, την πιο ψηλή κορυφή της Γης στα Ιμαλάια, ύψους 8.882 μέτρων.
1954: Ιδρύεται η «Λέσχη Μπίλντεμπεργκ», που πήρε το όνομά της από το ξενοδοχείο «Μπίλντεμπεργκ» της ολλανδικής πόλης Ούστερμπεκ, όπου πρωτοσυνέδρίασε.
1968: Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ νικά 4-1 το Αμβούργο την Μπενφίκα στο Γουέμπλεϊ και κατακτά το 13ο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στο ποδόσφαιρο.

Σε έλεγχο ντόπινγκ η Εθνική ομάδα

Σε έλεγχο ντόπινγκ υπεβλήθησαν το πρωϊ της Παρασκευής δώδεκα διεθνείς, οι οποίοι προετοιμάζονται με την Εθνική ομάδα στην περιοχή Μπαντ Ραγκάζ της Ελβετίας, εν όψει της τελικής φάσης του Μουντιάλ 2010, που αρχίζει την επόμενη Παρασκευή στην Νότια Αφρική.

Πιό συγκεκριμένα, λίγο μετά τις επτά το πρωϊ, ειδοποιήθηκαν οι διεθνείς και παρουσία του τεχνικού διευθυντή, Τάκη Φύσσα αλλά και του γιατρού της ομάδας, Αρη Παναγιωτόπουλου, πραγματοποιήθηκε κλήρωση για το ποιοι θα δώσουν δείγμα στο εξαμελές κλιμάκιο της αρμόδιας επιτροπής της FIFA.
Τελικά ελήφθησαν συνολικά δώδεκα δείγματα από οκτώ διεθνείς, αφού τέσσερις εξ αυτών έδωσαν πέρα από δείγμα ούρων και πρόσθετο αίματος.

Η Γαλλία θα διοργανώσει το EURO 2016

Η Γαλλία θα διοργανώσει το EURO 2016, το οποίο είναι το πρώτο που θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή 24 ομάδων στην τελική φάση.

Για την ίδια  διοργάνωση είχαν ακόμη καταθέσει υποψηφιότητα η Ιταλία και η Τουρκία.Όπως έγινε γνωστό, η Ιταλία αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ενώ στην τελική διαδικασία η Γαλλία επικράτησε της Τουρκίας με ψήφους 7-6.

Η Γαλλία έχει διοργανώσει στο παρελθόν την τελική φάση για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1960 (με συμμετοχή τεσσάρων ομάδων) αλλά και  το 1984 (κατέκτησαν τον τίτλο). Επίσης, η Γαλλία έχει διοργανώσει και δύο φορές την τελική φάση  Παγκοσμίου Κυπέλλου (1938, 1998).

~~Πανσέληνος~~

Ρίξτε μια ματιά στον ουρανό!! Η πανσέληνος είναι υπέρ-υπέροχη απόψε!!
Η Πανσέληνος πραγματοποιείται στις 2:10 στην 6η μοίρα του Τοξότη και επηρεάζει Δίδυμους, Τοξότες, Παρθένους και Ιχθύες του πρώτου δεκαημέρου, αλλά και όσους έχουν πλανήτες στις πρώτες μοίρες αυτών των ζωδίων.

Μπορεί να υπάρξουν προβλήματα στις επικοινωνίες, την εκπαίδευση, τα ΜΜΜ, κωλύματα σε νομικά θέματα, μετακινήσεις και ταξίδια.

Κάποιοι όμως θα νιώσουν έστω και χωρίς σοβαρό λόγο αισιόδοξοι και θα θελήσουν να ασχοληθούν με κάτι ενδιαφέρον, ενώ άλλοι θα θελήσουν να δραπετεύσουν από τη ρουτίνα της καθημερινότητας προγραμματίζοντας μια εκδρομή, συμμετοχή σε κάποιο άθλημα ή άλλη δραστηριότητα.

Ζητήματα παιδείας και θρησκείας έρχονται στο προσκήνιο, μπορεί να εμφανιστούν οικονομικές εκκρεμότητες του παρελθόντος, συμφωνίες και συνεργασίες θα κινδυνέψουν, ενώ κάποιοι θα είναι ιδιαίτερα οξύθυμοι.

Online οι χάρτες της Κτηματολόγιο Α.Ε.


Δωρεάν πρόσβαση παρέχεται στο διαδικτυακό κοινό σε αεροφωτογραφίες και δορυφορικές εικόνες όλης της χώρας, μέσω νέας ηλεκτρονικής υπηρεσίας της Κτηματολόγιο Α.Ε.

Οι ορθοφωτογραφίες, όπως ονομάζονται οι φωτογραφίες από ψηλά, αφορούν στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, με εξαίρεση ορισμένες παραμεθόριες περιοχές, καθώς και ορισμένες διαβαθμισμένες εγκαταστάσεις, για τις οποίες ισχύουν περιορισμοί και απαγορεύσεις.

Οι εικόνες ελήφθησαν το διάστημα 2007-2009 και έχουν ανάλυση 20 εκατοστά για τις αστικές περιοχές και 50 εκατοστά για τις υπόλοιπες περιοχές. Η νέα υπηρεσία προσφέρει επίσης εργαλεία για τη μέτρηση αποστάσεων και εμβαδών.

Η πρωτοβουλία εντάσσεται σε ένα ευρύτερο έργο, το οποίο η Κτηματολόγιο Α.Ε. υλοποίησε στο πλαίσιο του επιχειρησιακού προγράμματος Κοινωνία της Πληροφορίας του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.

Η νέα υπηρεσία χαρτών βρίσκεται σε πιλοτικό στάδιο και μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση μέσω της ιστοσελίδας http://gis.ktimanet.gr/wms/ktbasemap/default.aspx
ή μέσω του επίσημου ιστότοπου της Κτηματολόγιο Α.Ε., http://www.ktimatologio.gr/.

Πηγή: techpress.gr

κάνουν ουρές στο κεντρικό κτίριο της Τραπέζης της Ελλάδος αναζητούν χρυσές λίρες με την κεφαλή της Ελισάβετ ΙΙ


ΚΑΤΑ τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Βρετανοί έριξαν με αλεξίπτωτα χρυσές λίρες στην Ελλάδα για να χρηματοδοτήσουν την αντίσταση ενάντια στον γερμανό κατακτητή. Σήμερα, καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια διαφορετική κρίση, οι ίδιες αυτές λίρες είναι ξανά το προτιμώμενο ξένο νόμισμα των Ελλήνων.

Ακόμη μία φορά προσφέρουν αίσθημα ασφάλειας μέσα στην αβεβαιότητα. Τη δεκαετία του ΄40 ήταν το μοναδικό διαθέσιμο αξιόπιστο νόμισμα στη χώρα και μεγάλος αριθμός κατέληξε κρυμμένος σε μπαούλα, κάτω από πατώματα ή θαμμένος σε κήπους. Τώρα χρησιμοποιούνται ως μέσον οικονομικής αντασφάλισης ενάντια στον φόβο ότι η Ελλάδα μπορεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη.

Εδώ και εβδομάδες υποψήφιοι αγοραστές κάνουν ουρές στο κεντρικό κτίριο της Τραπέζης της Ελλάδος διατεθειμένοι να πληρώσουν 273 ευρώ για καθεμία χρυσή λίρα, από 243 ευρώ που ήταν η τιμή της στις αρχές Μαΐου και 180 ευρώ τον προηγούμενο Ιούλιο. Οι φόβοι ότι η Ελλάδα μπορεί μην καταφέρει να αποπληρώσει τουλάχιστον μέρος των οφειλών της κάνει τα θησαυροφυλάκια της Τράπεζης της Ελλάδος να αδειάζουν με ρυθμό 700 χρυσών λιρών την ημέρα. Η μεγάλη ζήτηση μάλιστα έχει οδηγήσει σε άνθηση τη μαύρη αγορά. Εκτός από τις 50.000 χρυσές λίρες που πουλήθηκαν νόμιμα από την Τράπεζα της Ελλάδος τους πρώτους τέσσερις μήνες του έτους, στελέχη (της αγοράς) εκτιμούν ότι έχουν αλλάξει χέρια τουλάχιστον άλλες 100.000 χρυσές λίρες στη μαύρη αγορά, σε τιμές που φτάνουν ακόμη και τα 300 ευρώ το κομμάτι. Το ενδιαφέρον είναι μεγάλο, αν και πολλές φορές οι αγοραστές μπερδεύονται από την ποικιλία των χρυσών λιρών που υπάρχουν στην αγορά. Κάποιοι αναζητούν τις χρυσές λίρες που φέρουν την κεφαλή του Γεωργίου Ε΄, κοπής δεκαετίας του ΄30- νομίσματα που έφτασαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλοι, πάλι, αναζητούν χρυσές λίρες με την κεφαλή της Ελισάβετ ΙΙ, οι οποίες αγοράστηκαν από την Ελλάδα τη δεκαετία του ΄70.
ta nea

Χαρακτήρας (Αποφθέγματα)



«Από τα μικροπράγματα καταλαβαίνουμε καλύτερα τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Γιατί στα πιο μεγάλα δείχνεται πιο προσεκτικός και κρύβεται.»
Αρτουρ Σοπενχάουερ
«Ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου αποκαλύπτεται όταν κατέχει δύναμη και εξουσία. Αυτές φουντώνουν κάθε πάθος και φανερώνουν κάθε κρυμμένο ελάττωμα.»
Πλούταρχος
«Ο χαρακτήρας ποτέ του δεν αλλάζει, μόνο εξελίσσεται.»
Μπέντζαμιν Ντισραέλι
«Πιστέψτε, αν θέλετε, ότι και τα βουνά αλλάζουν θέση. Αλλά ποτέ μην πιστέψετε ότι ο άνθρωπος αλλάζει χαρακτήρα.»
Μωάμεθ
«Μην επαινείς κανένα προτού γνωρίσεις καλά τη φύση του, τους τρόπους του, τον χαρακτήρα του.»
Θέογνις ο Μεγαρεύς
«Ο καθένας είναι ό,τι είναι. Ακόμη κι αν δεν το θέλει αυτό, ακόμη κι αν θέλει να είναι ή να φαίνεται διαφορετικός.»
Δάντης
«Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στη μόνωση. Αλλά ο πραγματικός του χαρακτήρας διαπλάθεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής.»
Γιόχαν Βόλφγκανγκ Φον Γκαίτε
«Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του.»
Ηράκλειτος

ΓΥΝΑΙΚΑ (Αποφθέγματα)


«Η φαντασία μιας κυρίας είναι ορμητική. Πηδάει από τον θαυμασμό στην αγάπη και από την αγάπη στον γάμο, σε μια στιγμή.»
Τζέιν Όστιν
«Τα μεγάλο ερώτημα, στο οποίο δεν έχω καταφέρει ν' απαντήσω, παρά τα τριάντα χρόνια έρευνας στη γυναικεία ψυχή, είναι “Τι θέλει μια γυναίκα;”»
Ζίγκμουντ Φρόιντ
«Μια γυναίκα μπορεί να γίνει φίλη με έναν άντρα μόνο σε τρία στάδια: πρώτο, γνωστή – δεύτερο, ερωμένη – και μόνο μετά φίλη.»
Άντον Τσέχοφ
«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά κορίτσια δεν έχουν καιρό.»
Μπάνκχεντ Ταλλούλα
«Οι μεν άνδρες στους νόμους του κράτους, οι δε γυναίκες στις των συζύγων τους επιθυμίες πρέπει να υπακούουν.»
Σωκράτης
«Αν μια γυναίκα είναι ωραία, μιλήστε της για την ομορφιά της. Αν είναι άσχημη, μιλήστε της για την ασχήμια των άλλων γυναικών.»
Τζορτζ Μπέρναρντ Σο
«Δώστε στις γυναίκες το δικαίωμα της ψήφου και σε πέντε χρόνια θα υπάρχει ένας συντριπτικός φόρος στους εργένηδες.»
Τζορτζ Μπέρναρντ Σο
«Η ευμενής αποδοχή της κολακείας προέρχεται, στους πιο πολλούς άντρες από την ισχνή γνώμη που έχουν για τον εαυτό τους, στις γυναίκες από το αντίθετο.»
Τζόναθαν Σουίφτ
«Οι άνδρες κρίνονται ως προς τη δυνατότητά τους να παρέχουν άνεση στη γυναίκα, ενώ οι γυναίκες ως προς τη δυνατότητά τους να παρέχουν ευχάριστη οπτική κι ακουστική παρουσία στον άνδρα.»
Ρόμπερτ Ράιτ
«Τρέφω μεγάλη συμπάθεια για τις απλές γυναίκες, που ξέρουν μόνο ν' αγαπούν και να υποφέρουν.»
Τζιάκομο Πουτσίνι
«Η γυναίκα είναι ένα άνθος που ανθίζει μόνο υπό σκιά.»
Πιττακός ο Μυτιληναίος
«Η κοπέλα ελπίζει, η γυναίκα χαίρεται, η γριά αναπολεί.»
Βίκτωρ Ουγκώ
«Ένας ηθικολόγος άντρας είναι βασικά υποκριτής. Ενώ μια ηθικολόγος γυναίκα είναι δίχως άλλο άσχημη.»
Όσκαρ Ουάιλντ
«Μου αρέσουν οι γυναίκες που δεν έχουν παρελθόν, όπως και οι άντρες που έχουν μέλλον.»
Όσκαρ Ουάιλντ
«Δεν θα έπρεπε ποτέ να εμπιστεύεται κανείς μία γυναίκα που λέει την πραγματική της ηλικία. Μια γυναίκα που θα το έλεγε αυτό σε κάποιον, θα μπορούσε να του πει οτιδήποτε.»
Όσκαρ Ουάιλντ

Λάθος - Σφάλμα (Αποφθέγματα)



«Είμαστε όλοι καμωμένοι από αδυναμίες και λάθη. Ας συγχωρήσουμε αμοιβαία τις ανοησίες μας: είναι ο πρώτος νόμος της φύσης.»
Βολτέρος
«Μην προσπαθείς να καλύψεις τα λάθη σου με λόγια, αλλά προσπάθησε να τα διορθώσεις ελέγχοντας τον εαυτό σου.»
Πυθαγόρας
«Καλύτερα να προσέχεις τα δικά σου λάθη, παρά τα λάθη των άλλων.»
Ξενοφών
«Αυτός που ξεχνά τα λάθη του γίνεται θρασύς.»
Δημόκριτος
«Εύκολα βλέπουμε το σφάλμα των άλλων, αλλά το δικό μας δύσκολα.»
Βούδας

Πάθη (Αποφθέγματα)



«Η καταγωγή μας είναι η πηγή των κακών παθών μας! Ο διάβολος με μορφή μπαμπουίνου είναι ο παππούς μας.»
Κάρολος Δαρβίνος
«Η νίκη επί των παθών μας συνιστά την πρώτη και ουσιαστικότερη νίκη μας.»
Πλάτων
«Ο άριστος από τρία πράγμα φαίνεται: όταν είναι νέος και το αίμα του βράζει, φυλάγεται από τη σαρκική ηδονή. Όταν φτάσει στην ακμή του και το αίμα του έχει πήξει, φυλάγεται από τη φιλονικία. Όταν φτάσει στα γηρατειά και το αίμα του έχει εξασθενήσει, φυλάγεται από τη λαιμαργία.»
Κομφούκιος

Εκτίμηση (Αποφθέγματα)



«Για να εκτιμήσει κανείς τον παράδεισο, θα έπρεπε να περάσει δεκαπέντε λεπτά στην κόλαση.»
Γουίλ Κάρλτον
«Αν θέλεις να σε σέβονται, πρέπει πρώτα εσύ να σέβεσαι τον εαυτό σου.»
Κλεάνθης
«Τα κύρια προτερήματα που πρέπει να έχει ο άνθρωπος για να απολαμβάνει της εκτίμησης των άλλων είναι η καλή φύση, η φιλαλήθεια, η λεπτότητα και η καλή ανατροφή.»
Τόμας Έντισον
«Είναι ακόμα άξιος εκτιμήσεως ο άνθρωπος που δείχνεται ευπειθής στις γνώμες του σοφού. Αλλά εκείνος που, μη μπορώντας να συμβουλευτεί τον εαυτό του, δεν θέλει καθόλου ν’ ακούσει τις συμβουλές του άλλου, είναι ένα πλάσμα άχρηστο πάνω στη γη.»
Ησίοδος
«Η εκτίμηση έχει περισσότερη γοητευτική χάρη από τη φιλία, ακόμα κι από τον έρωτα.»
Λα Ροσφουκώ
«Ακόμα κι ένα νεύμα από ένα πρόσωπο που εκτιμείται, έχει περισσότερη δύναμη από χίλια επιχειρήματα ενός άλλου.»
Πλούταρχος
«Εκτιμώντας την υπεροχή των άλλων, την κάνουμε κτήμα μας.»
Βολτέρος

Αισθήματα (Αποφθέγματα)


«Όποιος αφήνει το συναίσθημα να τον κυριαρχεί, σβήνει σε κάθε συμφορά.»
Τζον Νιούμαν
 «Οι ευαίσθητες ψυχές έχουν περισσότερη ζωή απ’ τις άλλες. Γι’ αυτές και τα καλά και τα κακά πολλαπλασιάζονται.»
Σαρλ Πινό Ντικλο 
«Η εντύπωση που προκαλείται από ένα έργο τέχνης, τότε μόνο έχει αξία, όταν δεν έχει τη βάση της συναισθηματισμό.»
Ζαν Κοκτό 
«Να είστε σταθεροί μα όχι ισχυρογνώμονες, θαρραλέοι μα όχι ταραχοποιοί, ελεύθεροι μα όχι απειθάρχητοί, ευαίσθητοι μα όχι ενθουσιώδεις.»
Ονορέ Μιραμπό
 «Να ‘σαι άνθρωπος ευαίσθητος, μα και συνετός. Αν δεν είσαι παρά μόνο το ένα απ’ τα δύο, δεν είσαι τίποτα.»
Ζαν Ζακ Ρουσό
 «Μπορεί στα αισθήματα να επιβάλεις σιγή, όμως δεν μπορείς να βάλεις όρια.»
Ζακ Νεκέρ 
«Τα αισθήματα εκείνων που αποβλέπουν σ’ ένα συμφέρον, αλλάζουν όταν κατορθώσουν να το πετύχουν.»
Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς
 «Τα ηρωικά αισθήματα δεν έχουν ποτέ λογική, γιατί είναι πάντοτε αληθινά.»
Ραλφ Έμερσον 
«Ο πιο ανιαρός απ’ όλους τους θνητούς είναι ο συναισθηματικός άνθρωπος.»
Τόμας Καρλάιλ

ΕΓΩΙΣΜΟΣ ( Αποφθέγματα )



«Ήρθαμε στον κόσμο, όχι για να πάρουμε ό,τι έχει η ζωή για τον εαυτό μας, μα και για να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη ζωή των άλλων πιο ευτυχισμένη.»
Γουίλιαμ Όσλερ

«Δεν υπάρχει πραγματική ευτυχία μέσα στον εγωισμό.»
Γεωργία Σάνδη

«Πιστεύω πως νοιώθουμε κάποια χαρά -όχι και μικρή- για τα ατυχήματα και τους πόνους των άλλων.»
Έντμουντ Μπερκ

«Ο εγωισμός είναι έλλειψη κοσμιότητας, ελάττωμα ανατροφής, ίσως και χαρακτήρα, μαρτύριο ηθών που έχουν ατελώς αναπτυχθεί, αλλά δεν είναι αρρώστια.»
Μαξ Νορντάου

«Ο εγωισμός είναι η πιο μεγάλη κατάρα που δέρνει την ανθρωπότητα.»
Γουίλιαμ Γκλάντστοουν

«Η δυστυχία του κόσμου οφείλεται στα κακά αποτελέσματα του εγωισμού, που γεννάει την απληστία, τη σκληρότητα, την αδικία, την εκμετάλλευση των άλλων.»
Γιντού Κρισναμούρτι

«Ο εγωιστής δεν ενδιαφέρεται ποτέ για τους συνανθρώπους του και παρ’ όλο που συναντάει τις περισσότερες δυσκολίες στη ζωή, κάνει το μεγαλύτερο κακό. Από τέτοιους ανθρώπους πηγάζουν όλες οι ατυχίες στη ζωή.»
Αλφρεντ Αντλερ

«Ο κόσμος δεν κυβερνιέται πάντα από το ατομικό συμφέρον. Μάταια κάθε προσπάθεια για να τον αλλάξουμε. Να προσπαθήσουμε μόνο να εναρμονίσουμε το ατομικό συμφέρον, όσο μπορούμε περισσότερο, με αυτό των συνανθρώπων μας.»
Σάμιουελ Μπάτλερ

«Μετά τον έφηβο, ο πολύ γέρος νομίζω είναι ο περισσότερο εγωιστής.»
Ουίλιαμ Θάκερεϊ

«Ξέραμε πάντοτε πως το χωρίς όρια ατομικό συμφέρον ήταν κακή ηθική, μα τώρα μαθαίνουμε πως είναι και κακή οικονομία.»
Θίοντορ Ρούσβελτ

«Ο εγωισμός είναι τόσο μεγάλους, που η υφήλιος ολόκληρη δεν μπορεί να τον χωρέσει. Γιατί αν έμπαινε σε καθέναν το δίλημμα να εκλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και στη δική του προσωπική καταστροφή, δεν είναι ανάγκη να πω εγώ ποια θα ήταν η απάντηση.»
Αρτουρ Σοπενχάουερ

«Ο εγωισμός επιδιώκει τη μοναξιά για να ξεφύγει την υποταγή.»
Ανρί Λακορντέρ

«Συμβαίνει πάντα το ίδιο πράγμα, κάθε άνθρωπος δεν σκέφτεται παρά τον εαυτό του.»
Σοφοκλής

«Οι αρετές χάνονται μέσα στο συμφέρον, όπως τα ποτάμια μέσα στη θάλασσα.»
Λα Ροσφουκώ

«Δεν είναι αυταπάτη η αγάπη του εαυτού μας: αυτό το αίσθημα είναι ολότελα φυσικό. Ο εγωισμός, να το είδος της αγάπης που δίκαια δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, μα ένα πάθος αχαλίνωτο απ’ τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο που παρασέρνει τον φιλάργυρο προς το χρήμα του, κι όλους τους ανθρώπους προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους.»
Αριστοτέλης

Του μπήκαν ψύλλοι στ’ αφτιά



Οι Βυζαντινοί ήταν άφταστοι στο να εφευρίσκουν πρωτότυπες τιμωρίες.
Όταν έπιαναν κάποιον να κρυφακούει, του έριχναν ζεματιστό λάδι στ’ αφτιά και τον κούφαιναν. Για τους «ωτακουστές» -όπως τους έλεγαν τότε αυτούς- ο αυτοκράτορας lουλιανός αισθανόταν φοβερή απέχθεια. Μπορούσε να συγχωρέσει έναν προδότη, αλλά έναν «ωτακουστή» ποτέ. Ο ίδιος έγραψε έναν ειδικό νόμο γι’ αυτούς, ζητώντας να τιμωρούνται με μαρτυρικό θάνατο. Μα όταν τον έστειλε στη Σύγκλητο, για να τον εγκρίνει, εκείνη τον απέρριψε, γιατί θεώρησε ότι το αμάρτημα του «ωτακουστή» δεν ήταν και τόσο μεγάλο. Είπαν δηλαδή -οι Συγκλητικοί- ότι η περιέργεια είναι φυσική στον άνθρωπο και ότι αυτός που κρυφακούει, είναι, απλώς, περίεργος. Μπορεί να κάνει την κακή αυτή πράξη, αλλά χωρίς να το θέλει. Έτσι βρήκαν την ευκαιρία να καταργήσουν και το καυτό λάδι και ζήτησαν να τους επιβάλλεται μικρότερη ποινή.
Ο lουλιανός θύμωσε, μα δέχτηκε να αλλάξουν το σύστημα της τιμωρίας με κάτι άλλο που, ενώ στην αρχή φάνηκε αστείο, όταν μπήκε σε εφαρμογή, αποδείχθηκε πως ήταν αφάνταστα τρομερό. Έβαζαν δηλαδή στ’ αφτιά του ωτακουστή…ψύλλους! Τα ενοχλητικά ζωύφια, έμπαιναν βαθιά στο λαβύρινθο του αφτιού κι άρχιζαν να χοροπηδούν, προσπαθώντας να βρουν την έξοδο. Φυσικά, ο δυστυχισμένος που δοκίμαζε αυτή την τιμωρία, έφτανε πολλές φορές να τρελαθεί.
Από τότε, ωστόσο, έμεινε η φράση «του μπήκαν ψύλλοι στ’ αφτιά», που σήμερα έφτασε να σημαίνει, ότι μου μπαίνουν υποψίες στο μυαλό για κάτι.

Και οι τοίχοι έχουν αφτιά


Από τα αρχαιότατα χρόνια και ως τον Μεσαίωνα, η άμυνα μιας χώρας εναντίον των επιδρομέων, ήταν κυρίως τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά χτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων που συλλαμβάνονταν στις μάχες. Οι μηχανικοί, όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα ή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα. Τέτοιοι πασίγνωστοι μηχανικοί, ήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά-, ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα τον Σγουρό.
Όταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε στην Ακροκόρινθο, ο Ναρσής τού πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως δεκτό. Το χτίσιμό του κράτησε
ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο. Στα τείχη του φρουρίου ο Ναρσής έκανε και μια καινοτομία εκπληκτική για την εποχή του. Σε ορισμένα σημεία, τοποθέτησε μερικούς μυστικούς σωλήνες από κεραμόχωμα, που έφταναν, χωρίς να φαίνονται, ως κάτω στα υπόγεια, το οποία χρησίμευαν για φυλακές. Όταν κανείς,λοιπόν, βρισκόταν πάνω στις επάλξεις του πύργου, από ‘κει ψηλά μπορούσε ν’ ακούσει από μέσα από τους σωλήνες, ό,τι λεγόταν από τους αιχμαλώτους, που ήταν κλεισμένοι εκεί. Ήταν, ας πούμε, ένα είδος…ακουστικών…της εποχής του. Τότε όμως τα έλεγαν «ωτία».
Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε ακόμα, στην όπερα του Μπετόβεν «Φιντέλιο». Εκεί υπάρχει το τραγούδι των φυλακισμένων που τελειώνει με τη φράση: «Έχουν και οι τοίχοι αφτιά».
Η φράση αυτή έμεινε παροιμιώδης από το εξής περιστατικό: Σ’ ένα από τα μουσικά απογευματινά που έδινε η βασίλισσα Αμαλία, σύζυγος του Όθωνα, έπαιξε πιάνο και τραγούδησε η ανηψιά του Κωλέττη, που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη. Τελειώνοντας, λοιπόν, το τραγούδι με τη φράση: «έχουνε και οι τοίχοι αφτιά», οι αντιοθωνικοί βρήκαν την ευκαιρία να διαδώσουν τη φράση αυτή σαν σύνθημα, λέγοντας, συγχρόνως, να φυλάγονται από τους κατασκόπους των Βαυαρών.

Του έψησε το ψάρι στα χείλη


Ο λαός του Βυζαντίου γιόρταζε με μεγάλη κατάνυξη και πίστη όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Το φαγητό του ήταν μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξίδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκιά και θαλασσινά. Στα μοναστήρια, όμως, ήταν ακόμη πιο αυστηρά, αν και πολλοί καλόγεροι, που δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο τη νηστεία, έκαναν πολλές κρυφές…αμαρτίες κι έτρωγαν αβγά ή έπιναν γάλα. Αν τύχαινε, όμως, κανένας απ’ αυτούς να πέσει στην αντίληψη των άλλων -ότι είχε σπάσει δηλαδή τη νηστεία του- καταγγελλόταν αμέσως στο ηγουμενοσυμβούλιο και καταδικαζόταν στις πιο αυστηρές ποινές.
Κάποτε λοιπόν, ένας καλόγερος, ο Μεθόδιος, πιάστηκε να τηγανίζει ψάρια μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν κοντά στο μοναστήρι. Το αμάρτημά του θεωρήθηκε φοβερό. Το ηγουμενοσυμβούλιο τον καταδίκασε τότε στην εξής τιμωρία: Διάταξε και του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα και κει πάνω έβαλαν ένα ωμό ψάρι, για να…ψηθεί! Το γεγονός αυτό το αναφέρει ο Θεοφάνης. Φυσικά ο καλόγερος πέθανε έπειτα από λίγο μέσα σε τρομερούς πόνους. Αλλά ωστόσο έμεινε η φράση «Μου έψησε το ψάρι στα χείλη» ή «Του έψησε το ψάρι στα χείλη».

Πέθανε στην ψάθα


Αν και το Βυζάντιο στην εποχή του ήταν η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, τα πλούτη του αυτά τα νέμονταν ορισμένοι άρχοντες μονάχα. Ο λαός υπέφερε σε αφάνταστο βαθμό κι είναι γνωστό ότι η «βασιλίδα» των πόλεων -η Κωνσταντινούπολη- είχε πολλές συνοικίες, που οι κάτοικοί τους ζούσαν από τα αποφάγια των αρχόντων.
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτούς δε φορούσαν ρούχα -επειδή δεν είχαν- αλλά μερικά παλιοκούρελα, που σκέπαζαν το γυμνό τους σώμα. Τα σπίτια τους ήταν αληθινές τρώγλες κι όταν τύχαινε να πέσει καμιά επιδημία, πέθαιναν εκατοντάδες άνθρωποι την ημέρα χωρίς βοήθεια. Η χειρότερη συνοικία της Κωνσταντινούπολης ήταν η Μπάρα, που την κατοικούσαν αποκλειστικά εταίρες και άποροι. Οι τελευταίοι δεν είχαν δει στη ζωή τους κρεβάτι και κοιμόντουσαν πάνω σε ψάθες, που τις έφτιαχναν οι ίδιοι. Γι’ αυτό το πράγμα έχουν διασωθεί πολλές μαρτυρίες. Ο Θεόδωρος ο Πρόδρομος π.χ. στα ποιήματά του, λέει ότι ο ηγούμενος τού είπε:

«Αυτός έχει καν τέσσαpα κρεβατοστρώσια
και συ κοιμάσαι εις το ψαθίν και γέμεις και τας φθείρας».

Ο Πολυδεύκης στο «Ονομαστικόν» του γράφει: «Τοις οικέταις εν κοιτώνι αναγκαία σκεύη χαμεύνια και ψίαθοι και φορμοί», ο δε Φρύνιχος: «Χαυμένιον Αττικοί,
ψίαθος Έλληνες».

Γι’ αυτό και σήμερα, όταν πεθαίνει κανείς πολύ φτωχός, λέμε: «Αυτός πέθανε στην ψάθα…».

Στάχτη και μπούρμπερη

Τί είναι η μπούρμπερη;

Η μπούρμπερη (ή μπούλμπερη, ή πούλβερη), είναι η σκόνη, ο κονιορτός.
Η χρήση της λέξης συναντάται μόνο στην έκφραση «στάχτη και μπούρμπερη» που δηλώνει την μεγάλη καταστροφή (συνήθως από πυρκαγιά), ή «στάχτη και μπούρμπερη να γίνει» που αποτελεί μια ευχή…καταστροφής.
Πρόκειται για μια μεσαιωνική λέξη που ετυμολογείται από το λατινικό pulvis (=κόνις), pulveris (=κονιορτός).
Μπούρμπερη λεγόταν και το τριμμένο μπαρούτι με το οποίο γέμιζαν παλαιότερα τα όπλα από την κάνη κι από κει φαίνεται να καθιερώθηκε και η φράση.

Έφαγε τον περίδρομο


Η λέξη περίδρομος σαν ουσιαστικό έχει την έννοια του περιέχοντος, του περιβάλλοντος κάτι. Περίδρομος για παράδειγμα λέγεται το σχοινί που περιβάλλει το δίχτυ και ειδικότερα το σχοινί στο κάτω άκρο, με τα βαρίδια, που απ’ αυτό κρέμεται το δίχτυ (στον Πολυδεύκη διαβάζουμε: «έτσι περίδρομος (…) σχοινίων εκατέρωθεν (…) ως συνέλκεται (…) τα δίκτυα»), ενώ το σχοινί στο άνω μέρος με τους φελλούς, ονομάζεται επίδρομος.
Συνεπώς τρώω τον περίδρομο πάει να πει τρώω όλο το περιεχόμενο των διχτυών, όλη την ψαριά, ή, όπως λέει και η ειρωνική φράση «φάτε μάτια, ψάρια και κοιλιά περίδρομο».
[Ο περίδρομος είναι πιθανόν να σχετίζεται και με τις περί + δέρμα: τη φλόγωση του δακτύλου, κοινώς ποδάγρα, που ταλαιπωρεί τον κοιλιόδουλο από τη μεγάλη αύξηση του ουρικού οξέος].

Almiros River Hotel Συνεχίζεται η προσφορά για την περίοδο μέχρι τις 15 Ιουνίου για τα δίκλινα δωμάτια με πρωινό !!! 37 euro μόνο!!! προλάβετε... Για κρατήσεις: τηλ: 2841028771 ή e-mail: mavroidis.d@gmail.com

                                            

                 Almiros River Hotel

Η παραλία Αλμυρός είναι η καλύτερη και μεγαλύτερη παραλία στον Αγιο Νικόλαο.
Βρίσκεται στα νότια περίχωρα της πόλης, 2,5 χιλιόμετρα από το κέντρο.
Το όνομα της έχει πάρει από τον Αλμυρό ποταμό που εκβάλλει εδώ και το δέλτα του είναι προστατευμένος υδροβιότοπος.
Πολλές
δεκαετίες πριν έρχο...νταν εδω οι γυναικες του Αγίου Νικολάου για να
κάνουν τη μπουγάδα τους στα νερά του ποταμού, ανάμεσα στους καλαμώνες
και τους ψηλούς ευκαλύπτους.
Η παραλία έχει άμμο,
είναι αρκετά μεγάλη και βρίσκεται μέσα σε ένα κλειστό κόλπο. Το νερό
είναι πολύ ρηχό και τα μικρά παιδιά μπορούν να κολυμπήσουν εδώ άφοβα.
Η παραλία είναι οργανωμένη, μπορείτε να κάνετε θαλάσσια σπορ και
υπάρχει καντίνα για αναψυκτικά και πρόχειρο φαγητό, ενώ στη νότια
πλευρά της παραλίας υπάρχουν μικρά ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα
διαμερίσματα.


Συνεχίζεται η προσφορά για την περίοδο μέχρι τις 15 Ιουνίου για τα δίκλινα δωμάτια με πρωινό !!! 37 euro μόνο!!! προλάβετε... Για κρατήσεις: τηλ: 2841028771 begin_of_the_skype_highlighting              2841028771      end_of_the_skype_highlighting ή e-mail: mavroidis.d@gmail.com

Στον χώρο της πισίνας γίνονται οι καλύτερες εκδηλώσεις (παιδικά party - γενέθλια - γιορτές - βαπτίσεις - γάμοι - BBQ )

Μεζέδες και φαγητό από την κρητική κουζίνα με άφθονη ρακή - κρασί.


 

 

 

Να μένει το βύσσινο


Η λαϊκή αυτή έκφραση που γεννήθηκε κάπου μεταξύ 1900 και 1905 και σήμερα δηλώνει άρνηση (εναλλακτικά «να (μού) λείπει το βύσσινο» ή «να μου λείπει»), προέρχεται από ένα περιστατικό που συνέβη σ’ ένα καφενείο μεταξύ ενός βουλευτή κι ενός ψηφοφόρου του.
Ο ψηφοφόρος παρήγγειλε στον σερβιτόρο του καφενείου που συναντήθηκαν ένα γλυκό βύσσινο, για να κεράσει τον βουλευτή κι έτσι να πετύχει το -τί άλλο;- το ρουσφετάκι του. Ο βουλευτής, όμως, σκληρό καρύδι, δε φαινότανε διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Αγανακτισμένος τότε ο ψηφοφόρος, που έβλεπε πως δε θα γινότανε τίποτα, φώναξε δυνατά στον σερβιτόρο: «Να μένει το βύσσινο!».

Φτηνά τη γλυτώσαμε


Όταν οι Φράγκοι κυβερνούσαν την Ελλάδα, οι δυστυχισμένοι Έλληνες υπέφεραν τα πάνδεινα, από τους βάρβαρους αυτούς κατακτητές, που είχαν κατακλύσει τον τόπο μας. Μια από τις χειρότερες πληγές της εποχής εκείνης, ήταν προπαντός η βαριά φορολογία, που επέβαλαν κάθε τόσο στους κατοίκους. Φορολογία στους γονείς που είχαν περισσότερα από τέσσερα παιδιά, φορολογία στους αγρότες που έτρεφαν ζωντανά, φορολογία στα σπίτια που άναβαν τζάκι το χειμώνα, φορολογία στο νερό που έπιναν. Με δυο λόγια, ήταν μια εποχή, που όλοι οι Έλληνες, πλούσιοι και φτωχοί δούλευαν αποκλειστικά για τους δυνάστες τους.
Όταν λοιπόν, κανείς από αυτούς δεν είχε να πληρώσει τους απαραίτητους φόρους, συλλαμβανόταν αμέσως, για να κλειστεί στα φοβερά μπουντρούμια. που είχαν γίνει φυλακές. Εκεί, έπειτα οπό μερικές μέρες, ερχόταν ένας απεσταλμένος του Φράγκου διοικητή της περιφέρειας και του πρότεινε δύο πράγματα: Ή να δουλέψει δωρεάν στα κτήματα των Φράγκων ή να μείνει σε όλη του τη ζωή σχεδόν, κλεισμένος στη φυλακή. Φυσικά από τις δυο αυτές προτάσεις, ο κρατούμενος διάλεγε πάντοτε την πρώτη και μάλιστα με ευγνωμοσύνη για την…καλοσύνη του άρχοντα. Γιατί ήταν η μοναδική λύση στις τραγικές εκείνες στιγμές που περνούσε.
Από το γεγονός αυτό έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «Φτηνά τη γλιτώσαμε».

Τα έβγαλε στη φόρα


Στη βυζαντινή εποχή, υπήρχε ένα είδος κηρύκων, που έκαναν μια πολύ περίεργη δουλειά…
Όταν κατηγορούσαν κάποιον για κλοπή, για λεηλασία ή και για φόνο ακόμα, χωρίς όμως αυτός που τον κατηγορούσε να έχει χειροπιαστά στοιχεία, ο κήρυκας αναλάμβανε να τον κατηγορήσει δημόσια, παίρνοντας πάνω του όλη την ευθύνη. Έβγαινε, λοιπόν σε μια κεντρική πλατεία, ανέβαινε σε ένα πεζούλι κι όταν το πλήθος συγκεντρωνόταν, για να ακούσει άρχιζε με δυνατή φωνή το κατηγορητήριο. Επί παραδείγματι, έλεγε:
«Αδελφοί του Χριστού! Ο τάδε έκανε αυτή την κακή πράξη και πρέπει να τιμωρηθεί από τον Θεό και τους νόμους. Δεν υπάρχουν στοιχεία ικανά εναντίον του, για να τον παραδώσουμε στο δικαστήριο. Γι’ αυτό, όσοι γνωρίζουν κάτι σχετικό με την υπόθεση, να ‘ρθουν να μας το πουν. Αυτοί που γνωρίζουν κάτι και δεν τολμούν να παρουσιαστούν μπροστά μας, να τον καταγγείλουν, θα είναι καταραμένοι στη ζωή και στο θάνατο. Το κορμί τους θα βγάλει τις πληγές του Φαραώ και τα παιδιά τους, όπως και τα παιδιά των παιδιών τους, θα διψούν και δε θα βρίσκουν νερό…».
Οι κήρυκες αυτοί είχαν καταντήσει ο φόβος και ο τρόμος του λαού. Όπως, όμως ήταν επόμενο, ύστερα από τις φοβερές αυτές κατάρες, εκείνος που ήξερε κάτι για τον ένοχο, έτρεχε να τον καταγγείλει στην αγορά (λατ.=forum και εξελληνισμένο=φόρα), για να γίνει ήσυχη η συνείδηση του. Δηλαδή, «του τα έβγαζε στη φόρα», όπως κατάντησε να λέγεται τότε.

Λαγοί με πετραχήλια


Όταν λέμε ότι κάποιος «τάζει λαγούς με πετραχήλια», εννοούμε ότι υπόσχεται κάτι το τυπικά εφικτό, αλλά ουσιαστικά και στην πράξη, σχεδόν ανέφικτο.
Η λέξη «πετραχήλι» αποτελεί παραφθορά της λέξης «επιτραχήλιον». Αν και σήμερα η λέξη αυτή είναι ταυτόσημη με το μακρόστενο άμφιο των ιερέων, παλαιότερα σήμαινε κυρίως το λουρί που έβαζαν στον λαιμό των ζώων για να τα κρατάνε δεμένα.
Κι ενώ το να βάλει κάποιος το πετραχήλι στα οικόσιτα ζώα, όπως την κατσίκα, τον σκύλο, τον γάιδαρο κ.τ.λ., ήταν σχετικά εύκολο, κάτι τέτοιο ήταν σχεδόν ακατόρθωτο να γίνει με γρήγορα ζώα, όπως οι λαγοί, που ζουν ελεύθερα στην φύση και το βάζουν αμέσως στα πόδια μόλις αντικρίσουν άνθρωπο.
Επομένως, ένας λαγός με πετραχήλι, ήταν κάτι το σχεδόν αδύνατον, κάτι το πρακτικά ανέφικτο.

Αβγά σου καθαρίζουνε;


Μια φορά τον χρόνο, οι Ρωμαίοι γιόρταζαν (για να τιμήσουν την Αφροδίτη και τον Διόνυσο) μ’ έναν πολύ παράξενο τρόπο: Κάθε 15 Μαΐου, έβγαινε ο λαός στις πλατείες κι άρχιζε έναν «πόλεμο» με…αβγά μελάτα! Χιλιάδες αβγά ξοδεύονταν εκείνη την ημέρα για διασκέδαση κι ο κόσμος γελούσε ξέφρενα. Στη γιορτή αυτή, δεν έπαιρναν μέρος μόνο οι πολίτες, που ήταν κατώτερης κοινωνικής θέσης, αλλά κι ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, στρατηγοί, άρχοντες, Ρωμαίες δέσποινες και αυτοκράτορες καμιά φορά. Π.χ. ο αβγοπόλεμος ήταν μια απ’ τις μεγάλες αδυναμίες του Νέρωνα, που πετούσε αβγά στους αξιωματικούς και στους ακόλουθους των ανακτόρων του, χωρίς να είναι η ημέρα της γιορτής των αβγών.
Για κάποιο διάστημα, η γιορτή αυτή, είχε γίνει δημοφιλής και στο Βυζάντιο. Αναφέρεται σε αρκετά βυζαντινά κείμενα, με δυο-τρία λόγια όμως.
Έτσι, απ’ το περίεργο αυτό έθιμο (που η αιτία του χάνεται στα βάθη των αιώνων), έμεινε η ερωτηματική φράση: «Αβγά σου καθαρίζουνε;». Την λέμε δε, όταν βλέπουμε να γελά χωρίς προφανή λόγο κι αιτία.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, η φράση προέκυψε από την χαρά και το αυθόρμητο γέλιο των παιδιών, όταν σε εποχές πείνας, έβλεπαν τις μανάδες τους να τους καθαρίζουν αβγό για να τους το δώσουν να το φάνε.

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς


Η φράση αυτή ενδέχεται να ξεκίνησε από παροιμία, αλλά έγινε σίγουρα παροιμιακή από το παρακάτω περιστατικό:
Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος.
Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον γνωρίζει, μα και να μην τον συμπαθεί.
Οι κάτοικοι του έδιναν συχνά κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι, αλλά αυτός δεν καταδέχονταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος.
Ήταν…ποιητής, ρήτορας και φιλόσοφος (έτσι πίστευε). Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ότι του κατέβαινε.
Κάποτε λοιπόν έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης.
Ο Μανώλης Μπατίνος τον πλησίασε και τον ρώτησε, αν έχει το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη Βουλή.
Ο Κωλέττης του είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια αν πέτουσε απο πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε κι έβαζε άλλα.
Την άλλη μέρα ο Μανώλης παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά τα είχε γυρίσει ανάποδα και φορούσε τα μέσα έξω.
Ο κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος.
Και τότε άκουσε αυτούς τους στίχους απο το στόμα του Μανώλη Μπατίνου:
«Άλλαξε η Αθήνα όψη,
σαν μαχαίρι δίχως κόψη,
πήρε κάτι απ’ την Ευρώπη
και ξεφούσκωσε σαν τόπι.
Άλλαξαν χαζοί και κούφοι
και μας κάναν κλωτσοσκούφι.
Άλλαξε κι ο Μανωλιός
κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς
».
Μοιραστείτε το θέμα:
  • Προσθήκη στο Facebook
  • Προσθήκη στο MySpace
  • Προσθήκη στο Twitter
  • Προσθήκη στο BobIt

Ψωροκώσταινα


«Ψωροκώσταινα» λέμε σήμερα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε την ανέχεια και τη φτώχεια και ειδικότερα όταν θέλουμε να καταδείξουμε κάποιον ή κάτι ως τον «φτωχό συγγενή» ενός συνόλου, ή με άλλα λόγια τον «τελευταίο τροχό της αμάξης». Στις μέρες μας, συνήθως χρησιμοποιούμε απαξιωτικά αυτή τη λέξη όταν θέλουμε να περιγράψουμε μια κακόμοιρη, υποχωρητική, ανοργάνωτη, αδύναμη και φτωχή Ελλάδα της νεότερης ιστορίας.
Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι η Ψωροκώσταινα, ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο της νεοελληνικής ιστορίας και μάλιστα μια ηρωική και αξιέπαινη γυναίκα στα χρόνια της Επανάστασης του 1821 κι ότι αυτός ο χαρακτηρισμός την αδικεί, καθώς αφιέρωσε τη ζωή της στην υπηρεσία της πατρίδος;
Όταν το 1821 καταστράφηκε η πόλη των Κυδωνιών μετά από την αποτυχημένη επαναστατική κίνηση που επιχειρήθηκε, ο πληθυσμός της σφάχτηκε και το σύνολό του εγκατέλειψε την όμορφη πόλη με ντόπια ή ψαριανά καράβια. Στην χαλασιά αυτή κατάφερε να σωθεί η Πανωραία Χατζηκώστα, μια όμορφη αρχόντισσα με πολύ περιουσία. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης τη βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασαν σ’ ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Τον άντρα της, τον Κώστα Αϊβαλιώτη, που ήταν πάμπλουτος έμπορος, και τα παιδιά της, τους έσφαξαν μπρος τα μάτια της οι Τούρκοι. Στα Ψαρά λοιπόν, πάνφτωχη και ολομόναχη, οι συντοπίτες της και κυρίως ο Βενιαμίν ο Λέσβιος (δάσκαλος της Ακαδημίας των Κυδωνιών) την βοήθησαν και την προστάτεψαν.
Η Πανωραία σύντομα άφησε τα Ψαρά και πήγε στην πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, το Ναύπλιο. Εκεί την ακολούθησε κι εγκαταστάθηκε και ο Λέσβιος. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά, αφού ζούσε από τις υπηρεσίες τις οποίες προσφέρει στον δάσκαλο και φιλόσοφο Βενιαμίν Λέσβιο, ο οποίος παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει. Τον Αύγουστο του 1824 όμως, ο Λέσβιος πέθανε από τύφο. Από τότε για την Πανώρια άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Μόνη και άγνωστη, βγάζει το ψωμί της πότε κάνοντας τον αχθοφόρο, πότε την πλύστρα και πότε χάρη στην ελεημοσύνη όσων την συμπονούσαν.
Την περίοδο εκείνη η Επανάσταση δοκιμαζόταν από την επέλαση του Ιμπραήμ, ο οποίος εκτός από τις άλλες καταστροφές άφηνε στο πέρασμά του και εκατοντάδες αρφανά που συγκεντρώνονταν στο Ναύπλιο. Παρά τα προβλήματά της, η Πανώρια ζήτησε και πήρε υπό την προστασία της παιδιά ορφανά. Για να τα θρέψει περνούσε από σπίτι σε σπίτι και ζητιάνευε. Είχε παραμελήσει σε τέτοιο βαθμό τον εαυτό της, που τα αλητάκια της παραλίας την πείραζαν και την φώναζαν Ψωροκώσταινα.
Το 1826 έγινε έρανος στο Ναύπλιο για να βοηθήσουν το μαχόμενο Μεσολόγγι. Έτσι μια Κυριακή, στήθηκε στη κεντρική πλατεία ένα τραπέζι και οι υπεύθυνοι του εράνου ζητούσαν από τους καταστραμμένους, πεινασμένους και χαροκαμένους Έλληνες να βάλουν πάλι το χέρι στην τσέπη για να βοηθήσουν τους μαχητές και τους αποκλεισμένους του Μεσολογγίου. Αλλά ποιος είχε και ποιος θα έδινε από αυτό το φτωχομάνι; Κανείς δεν πλησίαζε το τραπέζι, όλων τα σπίτια δύσκολα τα έφερναν πέρα. Τότε η φτωχότερη όλων, η χήρα Χατζηκώσταινα, η Πανωραία, έβγαλε το ασημένιο δαχτυλίδι από το δάχτυλό της και ένα γρόσι που είχε στην τσέπη της και τα ακούμπησε στο τραπέζι της ερανικής επιτροπής, λέγοντας «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι».
Ύστερα απ’ αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της» κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή απαθανατίστηκε «επίσημα» πλέον, με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα».
Η πλύστρα Πανωραία όμως, δεν έδινε μόνο μαθήματα πατριωτισμού, αλλά και ανθρωπιάς, καθώς το ελάχιστο εισόδημά της το μοιραζόταν με ορφανά παιδιά αγωνιστών και όταν ο Καποδίστριας ίδρυσε ορφανοτροφείο προσφέρθηκε γριά πια και με σαλεμένο τον νου από τον πόνο και τις στερήσεις, να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά αμοιβή.
Και εκεί που άρχισε να χαίρεται για τα «παιδιά της» που είχαν βρει ρούχα και φαγητό, λίγους μήνες μετά τη λειτουργία του ιδρύματος η Πανώρια πέθανε. Οι επίσημοι δεν την τίμησαν. Την τίμησαν όμως με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά του ορφανοτροφείου, τα οποία μέσα σε λυγμούς την συνόδευσαν ως την τελευταία της κατοικία.
[Για το πώς η Ψωροκώσταινα έγινε «σύμβολο» υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, η οποία μάλλον οφείλεται στην αγάπη που έτρεφε ο απλός κόσμος για την Πανώρια. Σύμφωνα με αυτήν, η Ψωροκώσταινα, όπως την έλεγαν λόγω της φτώχειας της, ήταν σύζυγος αγωνιστή. Δεν είχε καμία βοήθεια από πουθενά και ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου. Κάποια στιγμή την είδε ο Καποδίστριας και της έδωσε κάτι. Τότε εκείνη, κατανοώντας το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, έδωσε στον κυβερνήτη όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει. Ο Καποδίστριας συγκινήθηκε από τη χειρονομία και έδωσε εντολή να συνταξιοδοτηθεί.]
Πως όμως έγινε πανελλήνια γνωστό το παρατσούκλι της Πανωραίας;
Στην εποχή του Καποδίστρια σε μια συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος παρομοίασε το Ελληνικό Δημόσιο με την Ψωροκώσταινα. Ο συσχετισμός «άρεσε» και κάθε φορά που αναφερόντουσαν στο θέμα του Δημοσίου το ονόμαζαν «Ψωροκώσταινα». Λίγο αργότερα όταν ανέλαβαν την εξουσία οι Βαυαροί και διέλυσαν τα άτακτα στρατιωτικά τμήματα των αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, η φράση «Τι να περιμένει κανείς από την Ψωροκώσταινα;» πέρασε στην ιστορία. Οι αγωνιστές αποκαλούσαν την αντιβασιλεία ειρωνικά «Ψωροκώσταινα» και οι Βαυαροί από την πλευρά τους όταν ήθελαν να απαντήσουν σε όσους ζητούσαν τη βοήθεια του κράτους για να συντηρηθούν έλεγαν περιφρονητικά: «Όλοι από την Ψωροκώσταινα ζητούν να ζήσουν». Το «παρατσούκλι» το οποίο απέδιδε με μοναδική ευστοχία την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, από τότε και έως τις ημέρες μας αναφέρεται συχνά.
Μάλιστα το 1942, κατά τη συνεδρίαση της πρώτης Βουλής κάποιος βουλευτής χαρακτήρισε και πάλι την Ελλάδα Ψωροκώσταινα. Όλοι είχαν αποδεχθεί πλέον τον χαρακτηρισμό. Έναν περιφρονητικό χαρακτηρισμό τον οποίο έχουν αποδεχθεί και οι σημερινοί πολιτικοί. Χαρακτηρισμός, που όσοι γνωρίζουν την ιστορία, δεν τους θίγει, διότι η Ψωροκώσταινα θα έπρεπε να ονομαζόταν Λεβεντοκώσταινα.

Σιγά τον πολυέλαιο!


Βρισκόμαστε στα χρόνια του Όθωνα. Ο Βαυαρός βασιλιάς, που ντυνόταν με φουστανέλες και φέσι και στις πιο επίσημες εμφανίσεις του, μαζί με τη βασίλισσα Αμαλία οργάνωναν συχνά γιορτές στ’ Ανάκτορα. Η πιο διαλεχτή κοινωνία εκείνον τον καιρό ήταν, βέβαια, οι επιζώντες και οι απόγονοι των αγωνιστών του ‘21, μαζί με τους ξένους αυλικούς, που ήρθαν στην Ελλάδα, συνοδεύοντας τον Όθωνα. Το ότι στους απλούς αυτούς ανθρώπους ήταν άγνωστη η δυτική εθιμοτυπία, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δε μείωνε καθόλου τη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά των συγκεντρώσεων ούτε την οικειότητα με τους ξένους αξιωματικούς, που ήταν πάντα θαυμαστές κάθε ελληνικής εκδήλωσης.
Το κέφι, λοιπόν, έφθανε πολύ γρήγορα στο κατακόρυφο με τους ελληνικούς χορούς, που με ζήλο προσπαθούσαν να μάθουν και οι ξένοι. Κι εδώ ακριβώς είναι το σημείο που μας ενδιαφέρει. Οι γερολεβέντες παλιοί πολεμιστές, στον ενθουσιασμό τους, τραβούσαν κι άδειαζαν προς το ταβάνι τα κουμπούρια τους. Κι ακόμα σε καμιά «γυροβολιά», όταν το απαιτούσε η φιγούρα του χορού, έβγαζαν και το τσαρούχι, εκσφενδονίζοντάς το προς τα πάνω.
Αλλά τις αίθουσες των Ανακτόρων τις φώτιζαν κρυστάλλινοι πολυέλαιοι και κηροστάτες. Στο κρίσιμο, λοιπόν, αυτό σημείο, ακουγόταν ψιθυριστά και με τη συνοδεία ενός ευγενικού χαμόγελου, φιλική «παραίνεση» κάποιου γνωστού των Ανακτόρων προς τον ενθουσιώδη χορευτή: «Σιγά τον πολυέλαιον!».
Μια δεύτερη εκδοχή δίνει την εξής προέλευση: Σε πολλά μοναστήρια και εκκλησίες της πατρίδας μας, επικρατεί ακόμα και σήμερα η συνήθεια, στις μεγάλες γιορτές και συγκεκριμένα κατά τη δοξολογία, αφού ανάψει ο καντηλανάφτης τους πολυέλαιους, να τους κινεί, τον ένα από την Ανατολή στη Δύση και τον άλλο από Βορρά προς Νότο, έτσι που να σχηματίζεται το σημείο του Σταυρού. Έτσι παρουσιάζεται με περισσότερη λαμπρότητα ο διάκοσμος της εκκλησίας. Αν, όμως, η κίνηση δεν ήταν ομαλή και κινδύνευαν να σβήσουν τα φώτα, του έλεγαν: «Σιγά τον πολυέλαιο, να μη σβήσουν τα φώτα».
Κατ’ άλλους, η λέξη πολυέλαιος γράφεται με έψιλον και όχι με άλφα γιώτα, γιατί τον πολυέλαιο τον ανάβουν στην εκκλησία, όταν ψάλλεται ο ψαλμός του Δαυίδ, ο γνωστός ως «πολυέλεος», που τα εδάφια του έχουν σαν επωδό το «ότι εις τον αιώνα, το έλεος αυτού».
Η φράση αυτή έμεινε μέχρι σήμερα, με απαξιωτική έννοια όμως. Την λέμε δηλαδή όταν θέλουμε να υποβαθμίσουμε και να απαξιώσουμε κάτι, που δεν θεωρούμε τόσο σημαντικό, όσο παρουσιάζεται.

Καβάλησε το καλάμι


Η παροιμιώδης έκφραση «καβάλησε το καλάμι», πιθανότατα προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες την έλεγαν, για να πειράξουν τον βασιλιά Αγησίλαο.
Και να η ιστορία: Ο Αγησίλαος αγαπούσε υπερβολικά τα παιδιά του. Λέγεται ότι, όταν αυτά ήταν μικρά, έπαιζε μαζί τους μέσα στο σπίτι, καβαλώντας, σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως, τον είδε ένας φίλος του σ’ αυτή τη στάση. Ο Aγησίλαoς τον παρακάλεσε να μην κάνει λόγο σε κανέναν, πριν γίνει κι αυτός πατέρας και νιώσει τι θα πει να παίζεις με τα παιδιά σου. Αλλά εκείνος δεν κράτησε το λόγο του και το είπε και σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά σιγά ο λόγος σε όλους και να φτάσει στις μέρες μας και το λέμε, όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλό του αέρα.

Πως το τρίβουν το πιπέρι

 [2.gif]

Το πιπέρι ήταν το πιο αγαπημένο μπαχαρικό των Βυζαντινών, που αγαπούσαν τις πικάντικες σάλτσες και τα πολλά μυρωδικά στα φαγητά τους. Ακόμα και οι αυτοκράτορες συνήθιζαν να τρώνε κρεμμύδια και σκόρδα και μασούσαν κατόπιν γαρίφαλα, για να φύγει από το στόμα τους η βαριά οσμή. Οι έμποροι τής εποχής εκείνης, κουβαλούσαν με τα τσουβάλια το πιπέρι από τα βάθη της Ασίας και το πουλούσαν πανάκριβα. Τα μοναστήρια όμως, που έκαναν εμπόριο, για να επαρκούν στις ανάγκες τους, άρχισαν να παραγγέλνουν κι αυτά πιπέρι και να το πουλούν όχι πια σε κόκκους -όπως γινόταν ως τότε- αλλά κοπανισμένο, σκόνη. Φυσικά, έτσι πουλιόταν πιο ακριβά.
Ωστόσο, οι καλόγεροι δεν μπορούσαν να δουλέψουν εύκολα, επειδή το πιπέρι χωνόταν στη μύτη και στα μάτια τους, Γι’ αυτό αναγκάζονταν να προσλαμβάνουν καλογεροπαίδια και να τα στρώνουν στο γουδί. Κι αυτά, όμως, δεν κατάφερναν να μένουν στη θέση τους για πολύ. Έτσι το κοπάνισμα τού πιπεριού κατάντησε να γίνεται μόνο από τιμωρημένους καλόγερους. Όταν κανείς απ’ αυτούς έπεφτε σε κάποιο παράπτωμα, τότε τού έλεγαν οι «συνάδελφοί» του: «Τώρα θα μάθεις πως το τρίβουν το πιπέρι».
Υπάρχει και ένα δημοτικό τραγούδι που λέει:


«Πώς το τρίβουν το πιπέρι
του διαβόλου οι καλογέροι.
Με το γόνα τους το τρίβουν
και το ψιλοκρυσαρίζουν.

Πώς το τρίβουν το πιπέρι
του διαβόλου οι καλογέροι.
Με το χέρι τους το τρίβουν
και το ψιλοκρυσαρίζουν.


Πώς το τρίβουν το πιπέρι
του διαβόλου οι καλογέροι.
Με τον κώλο τους το τρίβουν
και το ψιλοκρυσαρίζουν».

Τον κόλλησε στον τοίχο


Η φράση «τον κόλλησε στον τοίχο», που τη λέμε συνήθως, όχι μονάχα όταν ένα άτομο αδικεί ένα άλλο, αλλά κι όταν ακόμη βάζουμε κάποιον αναιδή στη θέση που του αξίζει, έχει τις ρίζες τις, σ’ ένα παράξενο περιστατικό που συνέβη στο Βυζάντιο.
Στον καιρό του Ρωμανού του Διογένη, ένας από τους στρατηγούς του, ο Ιωάννης Δημαράς, βγήκε μια νύχτα στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης μαζί με τη συντροφιά του και όσους διαβάτες έβλεπε μπροστά του, τους έπιανε μαζί με την παρέα του και τους…κολλούσε για πλάκα στον τοίχο μ’ ένα είδος ρετσινιού και πίσσας, που υπήρχαν σε κάθε γωνιά, για να φωτίζονται οι δρόμοι.
Το…αστείο αυτό έκανε τόση εντύπωση την επόμενη το πρωί, ώστε από εκείνη την ημέρα πολλοί άρχοντες της Κωνσταντινούπολης, έβγαιναν σχεδόν κάθε νύχτα στους δρόμους, για να βρουν κανέναν αργοπορημένο και να τον κολλήσουν στον τοίχο. Από τότε, έμεινε ως τα χρόνια μας η συγκεκριμένη φράση.

Τα έβγαλε στη φόρα


Στη βυζαντινή εποχή, υπήρχε ένα είδος κηρύκων, που έκαναν μια πολύ περίεργη δουλειά…
Όταν κατηγορούσαν κάποιον για κλοπή, για λεηλασία ή και για φόνο ακόμα, χωρίς όμως αυτός που τον κατηγορούσε να έχει χειροπιαστά στοιχεία, ο κήρυκας αναλάμβανε να τον κατηγορήσει δημόσια, παίρνοντας πάνω του όλη την ευθύνη. Έβγαινε, λοιπόν σε μια κεντρική πλατεία, ανέβαινε σε ένα πεζούλι κι όταν το πλήθος συγκεντρωνόταν, για να ακούσει άρχιζε με δυνατή φωνή το κατηγορητήριο. Επί παραδείγματι, έλεγε:
«Αδελφοί του Χριστού! Ο τάδε έκανε αυτή την κακή πράξη και πρέπει να τιμωρηθεί από τον Θεό και τους νόμους. Δεν υπάρχουν στοιχεία ικανά εναντίον του, για να τον παραδώσουμε στο δικαστήριο. Γι’ αυτό, όσοι γνωρίζουν κάτι σχετικό με την υπόθεση, να ‘ρθουν να μας το πουν. Αυτοί που γνωρίζουν κάτι και δεν τολμούν να παρουσιαστούν μπροστά μας, να τον καταγγείλουν, θα είναι καταραμένοι στη ζωή και στο θάνατο. Το κορμί τους θα βγάλει τις πληγές του Φαραώ και τα παιδιά τους, όπως και τα παιδιά των παιδιών τους, θα διψούν και δε θα βρίσκουν νερό…».
Οι κήρυκες αυτοί είχαν καταντήσει ο φόβος και ο τρόμος του λαού. Όπως, όμως ήταν επόμενο, ύστερα από τις φοβερές αυτές κατάρες, εκείνος που ήξερε κάτι για τον ένοχο, έτρεχε να τον καταγγείλει στην αγορά (λατ.=forum και εξελληνισμένο=φόρα), για να γίνει ήσυχη η συνείδηση του. Δηλαδή, «του τα έβγαζε στη φόρα», όπως κατάντησε να λέγεται τότε.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα



Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα. Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος». Μετά γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ.

Τα σπάσαμε


Οι αρχαίοι Μακεδόνες, την παραμονή του γάμου τους, έβγαιναν με φίλους στο κυνήγι, στο οποίο έπρεπε απαραίτητα να σκοτώσουν ένα αγριογούρουνο, για να το προσφέρουν σαν δώρο στη νύφη. Οι Θρακιώτες, πάλι, την ημέρα του γάμου τους, έπρεπε να ημερέψουν ένα άγριο άλογο, από τα γνωστά θρακικά άλογα, που την παλιά εποχή θεωρούνταν τα πιο άγρια του κόσμου.
Αλλά το πιο παράξενο έθιμο που κρατάει από τα αρχαιότατα μινωικά χρόνια, είναι των Κρητικών. Από την παραμονή του γάμου τους οι Κρητικοί συγκέντρωναν σε ένα μεγάλο δωμάτιο διάφορα πήλινα βάζα κι ενώ τραγουδούσαν και χόρευαν, τα έσπαζαν ένα ένα. Η συνήθεια αυτή με τον καιρό, γενικεύτηκε σε όλη την Ελλάδα κι έτσι σήμερα όχι μονάχα σε γάμους, αλλά και σε κάθε είδους διασκέδαση, οι Έλληνες τους αρέσει πάνω στον ενθουσιασμό τους να σπάνε ποτήρια και πιάτα. Από αυτό άλλωστε, βγήκε η φράση «τα σπάσαμε» που τη λέμε μετά από κάθε διασκέδαση.

Eκθεση για το φιλί

Το Κέντρο Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην προσπάθειά του να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα σεξουαλικά ζητήματα και τα προβλήματα αναπαραγωγής διοργανώνει μια έκθεση με φωτογραφίες του καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιώργου Κατσάγγελου στο προαύλιο του πανεπιστημιακού χώρου.
Φιλιά πατρικά ή μητρικά, φιλιά αδελφικά ή ερωτευμένων αλλά και συμβατικά φιλιά αποτυπώνονται με ερευνητική διάθεση από το φακό του φωτογράφου. Ένα φιλί μπορεί να είναι η αρχή μιας σχέσης ή σπανιότερα το τέλος της. Ενώνει ένα ζευγάρι, υπογραμμίζει την αγάπη ανάμεσα στο γονιό και το παιδί, εκφράζει συναισθήματα ανάμεσα σε αδέρφια. Ένα φιλί είναι υπόσχεση, είναι απόδειξη πως θέλω να είσαι κοντά μου, υποστηρίζουν οι διοργανωτές της Έκθεσης.
Μέσα από 30 φωτογραφίες μεγάλων διαστάσεων που αφιλοκερδώς τράβηξε και επέλεξε ο καθηγητής, Γιώργος Κατσάγγελος υπογραμμίζονται οι δεσμοί ανάμεσα στους ανθρώπους που φωτογραφήθηκαν εθελοντικά.
Τα «Φιλιά» της Έκθεσης θα εκτίθενται στον περίβολο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, επί της οδού Εθν. Αμύνης, για έναν περίπου μήνα και αργότερα προγραμματίζεται να ταξιδέψουν και σε άλλες πόλεις της χώρας.
Πληροφορίες: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης 2310 997158 begin_of_the_skype_highlighting              2310 997158      end_of_the_skype_highlighting, 996778