Ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση πονάει όπως ένα έγκαυμα!





Η επιστήμη απέδειξε αυτό που σχεδόν όλοι έχουν βιώσει τουλάχιστον μία φορά: ο έρωτας πράγματι είναι επώδυνος.


Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι στον εγκέφαλο κάποιου που βιώνει τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση διεγείρονται οι ίδιες περιοχές με εκείνες που διεγείρονται με τον σωματικό πόνο, όπως για παράδειγμα ο πόνος που προκαλείται από ένα έγκαυμα, αναφέρει μελέτη που επικαλείται η ιστοσελίδα Health.com.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, ο εγκέφαλος δεν διαχωρίζει τον σωματικό από τον συναισθηματικό πόνο.

Επομένως η συζήτηση για τον έρωτα χωρίς ανταπόκριση και τους επώδυνους χωρισμούς "δεν αποτελεί απλά μία μεταφορά", εξηγεί ο επικεφαλής της μελέτης, Ίθαν Κρος, καθηγητής του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.

Η μελέτη, η οποία πρόκειται να δημοσιευτεί στην επιθεώρηση Proceedings of the National Academy of Sciences, αναμένεται να ρίξει φως στο πώς τα συναισθηματικά τραύματα συνδέονται με τον χρόνιο πόνο.

Σαράντα υγιείς άνδρες και γυναίκες, που εγκαταλείφθηκαν από τον/την σύντροφό τους κατά τους έξι τελευταίους μήνες, υποβλήθηκαν στο πείραμα. Σε μία από τις δοκιμασίες, εφαρμόστηκε στο χέρι τους θερμότητα ίση με "ένα ζεστό φλυτζάνι καφέ".

Σε μία άλλη δοκιμασία κλήθηκαν να δουν μία φωτογραφία του/της πρώην αγαπημένου/ης τους.

Μαγνητική τομογραφία έδειξε ότι τα δύο τμήματα του εγκεφάλου τους στα οποία παρατηρήθηκε διέγερση ήταν εκείνα που συνδέονται μόνο με τον σωματικό πόνο.






Τελικά οι επιστήμονες επιβεβαιώνουν ότι νιώθουμε και λένε με άλλα λόγια αυτά που βιώνει ο "καψούρης", όσοι τελως πάντων είμαστε και το βιώνουμε σαν φωτιά και "καψούρα"




Η Αγία Καψούρα που διαβασα σ΄ενα μπλογκ τις προάλλες



Λέξεις αμετάφραστες. Λέξεις χωρίς συνώνυμα. Λέξεις χωρίς ερμηνεία. Καψούρα, ντέρτι, λιώμα... Λέξεις που κάθε περιγραφή, θα τις αδικήσει.
Τι είναι η καψούρα;
Είναι έρωτας η καψούρα; Όχι... δεν είναι.
Στον έρωτα υπάρχουν δύο, η καψούρα είναι το πιο μοναχικό συναίσθημα στον κόσμο.

Μοναχικό όσο και το ζεϊμπέκικο.
Ο Έρωτας είναι ταγκό. Η Καψούρα ειναι ζεϊμπέκικο


Αυτό το ζεϊμπέκικο της στροφής, του χασίματος, εκεί που ανοίγεις τα χέρια να σταυρωθείς, εκεί που ανοίγεις τα χέρια να πετάξεις. Εκεί που σκύβεις να γίνεις ένα με το χώμα, εκεί που σηκώνεσαι να γίνεις ένα με τον ουρανό. Είναι το πιο γρήγορο κοίταγμα από το κάτω στο πάνω και πάλι από την αρχή. Είναι εκεί που το κορμί σου, τόξο, χορδή, σκοινί να ενώνει το χώμα με τον ουρανό. Χωρίς καθορισμένα βήματα, τα βήματα του καθενός, ο πιο άναρχος, ο πιο λυτρωτικός χορός. Ο χορός της Άγιας Καψούρας.

Ο έρωτας τελειώνει. Η καψούρα ποτέ.
Ο έρωτας έχει αρχή, μέση, τέλος. Ο έρωτας είναι καραμέλα. Τον πιπιλάς, τον γλύφεις, τον εξαντλείς, τον φτάνεις στο τέλος κρατώντας την γλύκα της επίγευσης ή τον φτύνεις γιατί σε λίγωσε.
Η καψούρα είναι άναρχη...και άπειρη. Η καψούρα, δανείζεται πρόσωπα, τα χρησιμοποιεί, τα κάνει μαχαίρια με την λάμα προς τα μέσα, κατεύθυνση τα σωθικά σου. Να νοιώσεις την λιποθυμιά της αιμορραγίας, να νοιώσεις τον πόνο του λαβώματος, να νοιώσεις την γλυκιά στιφίλα του αίματος σου.
Ίσως ο έρωτας που σε καίει γιατί δεν βρίσκεις ανταπόκριση, ίσως γιατί δεν βρίσκεις το θάρρος να το παραδεχτεις κάνοντας την αυτοκριτική σου.

κάπως έτσι να φτάνεις στην τρέλλα και στον παραλογισμό…και να μην βρισκεις λύση, ούτε "πόρο" να διαβείς…

ΠΗΓΗ