Αιθέρια Έλαια


Τα Αιθέρια Έλαια είναι γνωστά σε όλους μας. Πόσοι από εμάς όμως γνωρίζουν πραγματικά τις πολλαπλές και ευεργετικές του χρήσεις; Τα έλαια των αρωματικών φυτών είναι γνωστά από την αρχαιότητα στην θεραπευτική, στην υγιεινή και με την καύση τους για τον εξαγνισμό της αρνητικής ενέργειας στο χώρο. Τεράστια η ωφέλεια και η πρακτική της χρήσης τους και όμως στο σημερινό κόσμο μόνο τα τελευταία χρόνια αρχίζει πάλι να τα χρησιμοποιεί ο άνθρωπος.

Τα Αιθέρια Έλαια μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε αυτούσια ως άρωμα είτε να τα ρίξουμε στο νερό της μπανιέρας για να χαλαρώσουμε. Επίσης τα χρησιμοιούμε ως αρωματικό χώρου σε συσκευή καύσης και ανάλογα με το άρωμα έχουμε και πολύτιμα ωφέλη στην ψυχοσύνθεσή μας. Ακόμη μπορούμε να τα προσθέσουμε σε αλκοόλ και να δημιουργήσουμε με ανάμιξη αιθερίων ελαίων την προσωπική μας κολώνια. Μπορούμε να τα προσθέσουμε σε κάποιο φυτικό έλαιο, όπως το αμυγδαλέλαιο ή το βαλσαμόλαδο, για εντριβές ή για αραιωμένο άρωμα. Τα φυτικά έλαια δηλαδή χρησιμεύουν ως βάσεις για τα αιθέρια έλαια. Οι ιδιότητές τους είναι πολλές, από καλλυντικές έως... εντομοαπωθητικές.
Τριανταφυλλόξυλο Aniba rosaeodora

Ή αλλιώς Boit de rose. Προέρχεται από τα τροπικά δάση της Βραζιλίας και το ξύλο του ομώνυμου δένδρου έχει κοκκινωπό χρώμα εξού και η ονομασία του. Φημίζεται για τις ενυδατικές ιδιότητές του στο δέρμα, καθώς επίσης θεωρείται και ως εξαιρετικό αντισηπτικό αιθέριο έλαιο.


Δενδρολίβανο Rosmarinus officinalis

Το δενδρολίβανο είναι από τα αγαπημένα βότανα της μεσογειακής φύσης. Εκτός από την αποδεδειγμένη ικανότητά του να νοστιμεύει τα φαγητά μας, φημίζεται και για τις αντισηπτικές , αναζωογονητικές και διεγερτικές ιδιότητές του.Το αιθέριο έλαιό του βοηθά την καλή κυκλοφορία του αίματος και γι’ αυτό χρησιμοποιείται πολύ για την ανακούφιση ρευματικών παθήσεων και ταλαιπωρημένων άκρων. Θεωρούνταν παραδοσιακά ως ένα βότανο που κυβερνούσε ο Ήλιος, αστρολογικό σύμβολο της ζωντάνιας και της ατομικότητας. Ψυχολογικά, η χρήση του δενδρολίβανου, τονώνει την αυτοπεποίθηση και χαρίζει ζωντάνια και ενεργητικότητα.Οι αρχαίοι Έλληνες καθιέρωσαν το δενδρολίβανο ως σύμβολο της πίστης και της ενθύμησης, της ηρωικής πλευράς της ανθρώπινης φύσης και της δύναμης της ψυχής.

Θυμάρι Thymus vulgaris

Είναι ένα από τα γνωστότερα φυτά της ελληνικής φύσης και περιέχει ένα αιθέριο έλαιο που φημίζεται για της αντιβακτηριδιακές και αντισηπτικές του ιδιότητες, καθώς και για την ανακουφιστική του δράση στα κρυολογήματα.Λέγεται ότι χρησιμοποιούνταν ήδη πριν 3.500 χρόνια από τους Σουμέριους που το έκαιγαν για να αποτρέψουν τις μολύνσεις, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες το χρησιμοποιούσαν στην μαγειρική τους και οι Αιγύπτιοι στις ταριχεύσεις των νεκρών.Η έντονη μυρωδιά του, που γεμίζει τον αέρα, απωθεί τα έντομα, ενώ η χρήση του στο δέρμα δημιουργεί ένα αόρατο και ελαφρύ πέπλο προστασίας από τα κουνούπια.Πιστεύεται ότι η ονομασία του προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «θυμός», το θάρρος, και ως εκ τούτου, το φυτό σχετιζόταν με την ανδρεία. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι μάλιστα, αλλά και οι Σταυροφόροι αργότερα, πλένονταν ή χρησιμοποιούσαν θυμάρι πριν από κάθε μεγάλη μάχη, προκειμένου να ενισχύσουν το ηθικό τους.Το θυμάρι σχετίζεται με τα στοιχεία του Νερού και της Θέλησης, ενώ μυθικό αντίστοιχό του είναι ο Θορ των γερμανικών φύλων, ο θεός των καταιγίδων, ένας αγαθός γίγαντας, σύμβολο της ανδρείας και της γενναιότητας.
...συνεχίζεται...




Η ιστορία του σαπουνιού. ΠΗΓΗ
Το πρώτο μέσο καθαρισμού που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος ήταν το νερό. Γι' αυτό και οι προϊστορικοί οικισμοί ήταν χτισμένοι συνήθως σε μέρη που υπήρχε άμεση πρόσβαση σε νερό. Η χρήση άλλων μέσων καθαρισμού εμφανίστηκε με την ανθρώπινη εξέλιξη.
Αν και η πραγματική καταγωγή του σαπουνιού δεν έχει ακόμη αποδειχθεί, ωστόσο κάτι παρόμοιο με το σαπούνι υπήρχε από το 2.300 π.Χ. στους αρχαίους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας. Η ανακάλυψη του σαπουνιού και η χρήση του ως καθαριστικού δεν έγιναν ταυτόχρονα. Οι αρχαίοι πολιτισμοί χρησιμοποιούσαν το σαπούνι σαν ένα είδος φάρμακου για τις πληγές και σαν καλλυντικό των μαλλιών.
Ακόμη και από τα περίφημα λουτρά της βασίλισσας Κλεοπάτρας της Αιγύπτου το σαπούνι απουσίαζε και τον ρόλο του καθαριστικού είχε μια λευκή άμμος, σαν αλισίβα, με την προσθήκη αιθέριων ελαίων. Αλλά και στα ρωμαϊκά λουτρά δεν χρησιμοποιήθηκε το σαπούνι. Οι Ρωμαίοι αργότερα ανακάλυψαν τις φαρμακευτικές του ιδιότητες αλλά η χρήση του δεν ήταν διαδεδομένη.
Το σαπούνι εμφανίστηκε στην Ευρώπη πιθανότατα με την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στους Τούρκους οι οποίοι το είχαν μάθει από τις Αραβικές φυλές της Αραβικής Ερήμου τις οποίες επίσης είχαν υποτάξει.
Ακόμα, άλλες μεμονωμένες φυλές όπως οι Βίκιγκς και οι Κέλτες το χρησιμοποιούσαν. Γενικά όμως από τον XIII αιώνα και μετά αρχίζουν να υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία για την ιστορία του σαπουνιού.
Η Μασσαλία φαίνεται ως η πρώτη περιοχή παραγωγής του, της οποίας η φήμη κράτησε σχεδόν ολόκληρο τον Μεσαίωνα ακολουθούμενη από την Γένοβα, την Βενετία, το Μπάρι και μετά την Καστίλη της Ισπανίας.
Όλες αυτές οι περιοχές είχαν πλούσια παραγωγή ελαιολάδου και ενός φυτού που λεγόταν Barilla με την στάχτη του οποίου γινόταν η αλισίβα. Αυτή η «καινούρια» μέθοδος (τις ανάμειξης του φυτικού λίπους με την αλισίβα) καθιερώθηκε για τους επόμενους 4-5 αιώνες. Μέχρι που ο Γάλλος χημικός Nicolas Leblanc ανακάλυψε έναν καινούργιο τρόπο να φτιάχνει την αλισίβα χρησιμοποιώντας το κοινό αλάτι….    
Μύθοι γύρω από το σαπούνι
Σύμφωνα με έναν ελληνικό μύθο, το σαπούνι έλκει την καταγωγή του από την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα από το νησί της Λέσβου. Εκεί γίνονταν θυσίες ζώων στη θεά Άρτεμη. Οι νεροποντές πολλές φορές παρέσερναν τα ζωικά υπολείμματα και τα καμένα λίπη, μαζί με τις στάχτες από τα ξύλα της πυρράς σχηματίζοντας ένα κίτρινο ρυάκι που κατέληγε στο ποτάμι.
Στο ποτάμι που όταν οι νοικοκυρές έπλεναν τα ρούχα τους διαπίστωσαν ότι όταν το νερό γινόταν κίτρινο με την προσθήκη αυτών των υλικών, τα ρούχα καθάριζαν καλύτερα. Σύμφωνα με τον μύθο το σαπούνι πήρε το όνομά του προς τιμήν της ποιήτριας Σαπφούς που έζησε εκείνη την περίοδο και είναι μια παράφραση του ονόματός της.
Υπάρχει και η ιταλική εκδοχή του μύθου, σύμφωνα με την οποία το παραπάνω σκηνικό ελάμβανε χώρα στον ποταμό Τίβερη, στους πρόποδες του όρους Σάπο, όπου έπλεναν τα ρούχα τους οι αρχαίες Ρωμαίες. Το σαπούνι (σάπων) πήρε το όνομά του από το βουνό.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου του 14ου στη Γαλλία, το πλύσιμο με σαπούνι συνδέθηκε με ένα παράδοξο περιστατικό. Λέγετε ότι βασιλιάς Λουδοβίκος καρατόμησε 3 σαπωνοποιούς γιατί είχαν φτιάξει μια πλάκα από σαπούνι που ερέθισε το ευαίσθητο βασιλικό δέρμα του! Μπροστά στην απόγνωση οι εναπομείναντες 4 σαπωνοποιοί ενώθηκαν και εφηύραν μια μέθοδο για να παρασκευάσουν σαπούνι απαλότερο και απαλλαγμένο από βλαβερά στοιχεία. Σύμφωνα με αυτή την μέθοδο χρειαζόταν περίπου ένας μήνα για την παραγωγή μιας μόνο πλάκας σαπουνιού!
Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια και έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος που παρασκευάζεται βιομηχανοποιημένο σήμερα. Οι σημερινοί νόμοι επιβάλουν να αναγράφονται τα συστατικά του κάθε τύπου σαπουνιού  στην λατινική τους ονομασία η οποία δυστυχώς δεν είναι κατανοητή στους περισσότερους από εμάς.
Δεν θα σας κουράσω με δύσκολα ονόματα και χημική επιστημονική ονομασία. Το μόνο που θα ήθελα να παρατηρήσω είναι ότι τα περισσότερα σαπούνια που κυκλοφορούν στην αγορά έχουν σαν βασικό συστατικό το Sodium Lauryth(Laureth)Sulfate η το Sodium Tallowate (σαπονοποιημένο ζωικό λίπος) είτε πρόκειται για καλλυντικό σαπούνι είτε για καθαριστικό γενικής χρήσης.
Η νέα τάση στην Αμερική και στην Ευρώπη είναι η επαναφορά του χειροποίητου σαπουνιού τουλάχιστον για την χρήση του από την οικογένεια.
Στην Ελλάδα καθώς και σε μερικές ακόμα χώρες της Μεσογείου είμαστε λίγο πιο τυχεροί γιατί είναι αρκετά εύκολο να βρούμε σαπούνια φτιαγμένα με ελαιόλαδο έστω και αν η επεξεργασία δεν είναι πλέον η παραδοσιακή, έστω και αν αναγκαστικά λόγω της ζήτησης και της κατανάλωσης γίνεται προσθήκη διαφόρων χημικών συστατικών…