Όταν η γραμματική μπερδεύεται με την Αγάπη...





Και είπε η γυναίκα:

Η αγάπη δεν είναι λέξη. Καλύτερα ν’ αφαιρεθεί από τα λεξικά
ή ίσως να καταχωρηθεί στους τόνους και τα πνεύματα.
Αγάπη οξεία, περισπωμένη Αγάπη, βαρεία, αγάπη δασεία και ψιλή, ανάλογα με την ένταση, τη ροπή, την κατεύθυνση, ανάλογα με τον φορέα της, την αλήθεια της, αν ελευθερώνει ή συνθλίβει τον αγαπώντα, τον αγαπημένο.

Και ακόμα καλύτερα να πάψoυμε να μιλούμε γι’ αυτήν.
Ας την εξορίσουμε από τα λόγια μας.
Όσο περισσότερο την κατονομάζουμε τόσα μνήματα της χτίζουμε. Μαυσωλεία για να την παραχώσουμε μέσα βιαστικά, ζωντανή, μισοπεθαμένη, ή και νεκρή, για να εκφωνήσουμε προς χάρη της βαρυσήμαντους, θλιβερούς επικήδειους, να φανούμε σπουδαίοι, να εισπράξουμε το απρόσωπο χειροκρότημα των θεατών.

Η αγάπη θα ξεφεύγει πάντα από τα λόγια μας, από τα λεξικά και τα γραπτά μας. Θα ξεγλιστρά σαν αχτίδα φωτός κάτω απ’ τις χαραμάδες των επιτάφιων λόγων μας, τα λευκά περιθώρια των σελίδων σαν κυνηγημένη, αναζητώντας καταφύγιο στο ετοιμόρροπο υπόστεγο χειλιών μουγκών, στο βλέμμα των πετεινών του ουρανού και σε έρωτες πληρωμένους από το υστέρημα του δίλεπτου μιας χήρας.

«Και ποια είναι η τέλεια αγάπη ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα», ρώτησε μια γυναίκα με κεφάλι σκυφτό, μαλλιά ασπρισμένα από τα αναπάντητα ερωτήματα.

Η τέλεια αγάπη είναι η συνάντηση της ψιλής αγάπης με τη δασεία όταν αγκαλιάζουν την οξεία.
Όλες οι αγάπες, πνεύματα και τόνοι, είναι των ανθρώπων, εκτός απ’ την οξεία.Όταν συναντιέται η αγάπη ενός άντρα με την αγάπη μιας γυναίκας συναντιέται η δασεία και η ψιλή, σαν δυο αντίθετοι άνεμοι που συγκλίνουν.
Μέσω αυτής θα ζευγαρώσουν ενώνοντας την ίδια στιγμή στο όνομα του Θεού τη γη με τον ουρανό .
Αγάπη που δεν ενώνει γη και ουρανό, δεν είναι αγάπη τέλεια.
Η τέλεια Aγάπη καθώς σου δίνει σώμα, Σου προσφέρει απλόχερα το πνεύμα ...

Αν η αγάπη προς τον άλλον είναι περισπωμένη, του υπόσχεται πως τον σκεπάζει, τον φροντίζει, τον προστατεύει, ενώ στην πραγματικότητα τον κρατά αλυσοδεμένο στη γη τον χώνει ολοένα βαθύτερα μέσα της.

Αν η αγάπη είναι βαρεία, χρησιμοποιείς τον αγαπημένο σαν σκαλί για ν’ ανέβεις ψηλότερα αποθέτοντας πάνω του με αναίδεια όλο σου το βάρος μέχρι να τον κάνεις χώμα, να τον εξαφανίσεις.
Αυτό δεν μπορεί να είναι αγάπη τέλεια.
Η βαρεία, όπως και η περισπωμένη, ζητούν να χειραγωγήσουν την αγάπη από εγωισμό και φιλαυτία, πάθος για εξουσία.
Είναι καταραμένες να φέρουν δυστυχία.

Κανείς δεν μπορεί να χειραγωγήσει την Aγάπη, η Aγάπη μας χειραγωγεί. Είναι φωτιά που μπαίνεις μέσα της σαν χρυσάφι για να καθαριστείς απ’ τα σκουπίδια που κουβαλάς.
Αν δεν σου έχει μείνει χρυσάφι στην καρδιά θα καείς, θα απομείνεις ένας αξιοθρήνητος σωρός αποκαϊδια.
Αν όμως ακόμα διαθέτεις λίγο απ’ το χρυσάφι που αποτέλεσε τον πρώτο πυρήνα της ύπαρξής σου, τότε αυτό θα ενωθεί με το χρυσάφι του άλλου μέσα στη φωτιά της αγάπης που την ίδια ώρα φωτιά και τεχνίτης ταυτόχρονα, θα σχεδιάσει και θα σκαλίσει περίτεχνα σχέδια μέχρι να γεννηθεί ένα κόσμημα ολόχρυσο, στολίδι στο λαιμό του Σύμπαντος, προορισμένο να ζήσει στους αιώνες.

Βασιλική Νευροκοπλή, O κήπος της γυναίκας




Agapi Psuxi

Η αγάπη απαλύνει τον πόνο

Η αγάπη απαλύνει τον πόνο

Καμία φορά η αγάπη πληγώνει, αλλά ,όπως φαίνεται, μπορεί εξίσου να απαλύνει το σωματικό πόνο, σύμφωνα με δύο...νέες επιστημονικές έρευνες, μια αμερικανική και μια καναδική, που διαπίστωσαν ότι τα συναισθήματα αγάπης που νιώθει ένας άνθρωπος, μπορούν να λειτουργήσουν αντισταθμιστικά για τα συναισθήματα πόνου και έτσι ο άνθρωπος να αντέχει τον πόνο περισσότερο.

 Η πρώτη έρευνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχολογίας Ναόμι Αϊζενμπέργκερ του Τμήματος Ψυχολογίας του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Λος Άντζελες (UCLA), δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science.

Η Ψυχολογία της Αγάπης: Απ’την ψευδαίσθηση στην πραγματικότητα



Όλοι μας έχουμε γαλουχηθεί θεωρώντας την αγάπη ως την πεμπτουσία της ζωής και το «κλειδί της επιτυχίας» στις σχέσεις μας. Πιστεύουμε ότι είναι η πηγή της ευτυχίας και αναλώνουμε την ζωή μας στην δημιουργία των προϋποθέσεων που θα καταστήσουν δυνατή την μόνιμη εδραίωσή της στη ζωή και στις σχέσεις μας...

Επιθυμούμε μια άνευ όρων αγάπη, δηλαδή την αγάπη που οι άλλοι μας προσφέρουν γι’ αυτό που είμαστε, κι όχι γι’ αυτό που κάνουμε, ή δεν κάνουμε.

Σεξ: Επιθυμία και απαίτηση του Θ.Ασκητή


Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότεροι άνθρωποι με ρωτούν για τη σεξουαλική τους επιθυμία και την ανάγκη τους παράλληλα να κάνουν σεξ ως απαραίτητη προϋπόθεση της συζυγικής τους σχέσης. Μάλιστα, φαίνεται να είναι διχασμένοι μεταξύ του «δεν επιθυμώ να κάνω σεξ» αλλά και του «πρέπει να κάνω σεξ». Πιο χαρακτηριστική ερώτηση που μου έκανε πραγματική εντύπωση είναι «διάβασα ότι αν δεν κάνεις σεξ μαραίνεται το πέος και ότι δεν θα ζήσω πολλά χρόνια». Εκεί λοιπόν αναρωτήθηκα μήπως κι εγώ το έχω παρακάνει, ως ειδικός που φωνάζω μέσα από τις επιστημονικές μου γνώσεις ότι το σεξ κάνει καλό στην υγεία και όντως προσφέρει περισσότερα χρόνια ζωής. Στην πραγματικότητα όμως, η σεξουαλική επιθυμία δεν πρέπει να είναι ο φόβος και η απειλή μιας λειτουργίας που απαιτητικά γίνεται για να μην μαραθεί το πέος μου και να ζήσω περισσότερα χρόνια, αλλά ούτε φυσικά και από την άλλη πρέπει να βλέπουμε το σεξ ως μία προϋπόθεση του καλώς έχεις της σχέσης μας. Δεδομένου ότι, κυρίως οι γυναίκες, μετράνε την αγάπη του άνδρα τους και το ενδιαφέρον του για αυτές διαμέσου της σεξουαλικής διαδρομής, το πράγμα δείχνει να μπερδεύεται ακριβώς μεταξύ της επιθυμίας και της απόδειξης ότι υπάρχει σεξουαλική ζωή μεταξύ μας.

Πιο συγκεκριμένα, όλα αυτά συνδέονται με αυτή την καταραμένη οικονομική κρίση που έβαλε το σεξ κάτω από το κρεββάτι μας ενώ πάνω σε αυτό έβαλε τα λιγότερα ευρώ που υπάρχουν, την γκρίνια που μας βασανίζει και την ανασφάλεια που μας διακατέχει μπροστά στις απαιτήσεις και τους στόχους μας. Είναι αλήθεια ότι το σεξ έχει χάσει τους καλούς πρωταγωνιστές του, έχει μειώσει τη θερμότητά του μεταξύ των δύο συντρόφων και έχει αφήσει πίσω σκηνικά και ερωτικό πάθος αυτών που πραγματικά νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν μέσα από αυτό. Κι όμως, δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το σεξ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σεξ μας φέρνει πιο κοντά αφού πια δεν μπορούμε να προσφέρουμε χρυσάφι και κοσμήματα ο ένας στον άλλον, αφήστε που είναι και τσάμπα και είναι μια καλή παρέα στο βραδυνό μας κλείσιμο μέσα στο σπιτικό μας. Βεβαίως, να μην έχουμε το κομπιούτερ ανοιχτό και το παιδί μας να μας ζαλίζει. Να έχουμε τη δική μας γωνιά και τη διάθεση να απλώσουμε χαζά-ρηχά ή και χαζοχαρούμενα το βράδυ μας, ώστε το σεξ αθόρυβα και όχι πιεστικά και απειλητικά να μας αγκαλιάσει έτσι όπως θα μας βρει μέσα στην χαλαρότητα των λίγων ωρών που διαθέτουμε μεταξύ μας, χωρίς να έχουμε την διάθεση να φάει ο ένας τον άλλον και να αποφύγει ο ένας τον άλλον, κρύβοντας τον εαυτό του στο φόβο του και στην άρνησή του για τον άλλον.

Ας μην κυνηγάμε τη σεξουαλική επιθυμία ως το εισητήριο του καλού σινεμά. Ας μην βλέπουμε τη σεξουαλική πράξη ως το συζυγικό καθήκον, που όπως ένας πελάτης μου είπε «ευτυχώς γιατρέ μου, για αυτή την εβδομάδα το έκανα, την άλλη βλέπουμε...». Για αυτό, το σεξ έχει τη δική του παρουσία, έρχεται όχι γιατί εμείς το φωνάζουμε αλλά γιατί το θέλουμε. Όταν το θέλουμε. Όταν δεν το χρεώνουμε ο ένας στον άλλον ως δείκτη της πίστης και της αγάπης μεταξύ μας. Και φυσικά, αυτό υπάρχει σε κάθε μας κίνηση, σε κάθε μας βλέμμα, σε κάθε έκφραση που δεν βγαίνει με την απαίτηση του τώρα, σε κάθε πλευρά του «εγώ κι εσύ» που το περιμένουμε ως τη λύση των καυγάδων και των διαφωνιών. Ας το αφήσουμε να έρθει, αρκεί να είμαστε εμείς εδώ..

Πηγή


Agapi Psyxi 

Αστέρας νετρονίων, ένα από τα πιο περίεργα ουράνια σώματα



Είναι μακρύς όσο το Μανχάταν, 100 φορές πιο ζεστό από τον Ήλιο, 400 τρισεκατομμύρια φορές πιο πυκνό από το νερό και με έλξη 100 τρισεκατομμύρια φορές πιο ισχυρή από το μαγνητικό πεδίο της Γης: είναι ο αστέρας νετρονίων.

Το Σύμπαν είναι γεμάτο από περίεργα πράγματα και οι αστέρες νετρονίων είναι σίγουρα μερικοί από αυτά, γράφει ο Matthew R. Francis για το The Daily Beast.

Πρόκειται για τα «λείψανα» αστέρων τουλάχιστον οκτώ φορές πιο μαζικά από τον Ήλιο.Και όταν αυτοί οι αστέρες «ξεμείνουν» από… καύσιμα, σημειώνεται έκρηξη και μετατρέπονται σε σουπερνόβα, όμως ο πυρήνας τους καταρρέει υπό την έντονη βαρύτητα.

Οι αστέρες νετρονίων έχουν τη μάζα ενός άστρου, όμως διάμετρο σχεδόν 20 χιλιομέτρων… όσο είναι περίπου το μήκος του Μανχάταν, αναφέρει ο αρθρογράφος.

Αστέρας νετρονίων ονομάζεται η μία από τις τρεις μορφές των μόνιμων τελικών υπολειμμάτων της εξελίξεως ενός αστέρα: είναι το ένα είδος «αστρικού πτώματος» (τα άλλα δύο είναι ο λευκός νάνος και η μαύρη τρύπα, αναφέρει η Wikipedia.

«Ο αστέρας νετρονίων σχηματίζεται από τη βαρυτική κατάρρευση ενός αστέρα μεγάλης μάζας μετά μία έκρηξη υπερκαινοφανούς τύπου II, και ίσως τύπων Ia και Ib. Οι αστέρες νετρονίων είναι πολύ μικροί για να ανιχνεύονται στον ουρανό ως άστρα, αλλά βρέθηκε ότι οι θεωρητικές τους ιδιότητες αντιστοιχούν με τις παρατηρούμενες ιδιότητες των ραδιοπηγών πάλσαρ, που ανακάλυψαν οι ραδιοαστρονόμοι το 1967, και έκτοτε ταυτίστηκαν με αυτές. Σε σχέση με τους λευκούς νάνους, οι αστέρες νετρονίων είναι πολύ πιο «εξωτικά» ουράνια σώματα, όπως φαίνεται από τα ακόλουθα ποσοτικά τους χαρακτηριστικά.

Ο μέσος αστέρας νετρονίων έχει μάζα ανάμεσα σε 1,35 και 2,1 ηλιακές μάζες, αλλά η ακτίνα του κυμαίνεται από 10 ως 20 χιλιόμετρα (όπως και οι λευκοί νάνοι, οι αστέρες νετρονίων συρρικνώνονται όταν αυξάνεται η μάζα τους). Επομένως ο όγκος του είναι τρισεκατομμύρια φορές μικρότερος από τον ηλιακό και άρα η μέση πυκνότητα της ύλης του κυμαίνεται από 8×1013 ως 2×1015 γραμμάρια ανά κυβ.εκατοστό. Αυτή είναι η τάξη μεγέθους της πυκνότητας της ύλης μέσα στους πυρήνες των ατόμων, και αυτό πραγματικά συμβαίνει στο εσωτερικό του αστέρα νετρονίων: πρωτόνια και νετρόνια βρίσκονται σε επαφή, όλο το ουράνιο σώμα μπορεί να θεωρηθεί ένας τεράστιος ατομικός πυρήνας και εξαιτίας των νόμων των υποατομικών σωματίων τα περισσότερα ηλεκτρόνια ενώνονται με τα πρωτόνια και μετατρέπονται σε νετρόνια, από όπου και το όνομα των “αστέρων νετρονίων”» προσθέτει η ίδια πηγή.

Ο συνδυασμός έντονης βαρύτητας, υψηλής πυκνότητας, περίεργης σύνθεσης, ισχυρού μαγνητικού πεδίου και υψηλών θερμοκρασιών είναι αυτός που κάνει τους αστέρες νετρονίων… περίεργους, συνεχίζει ο Francis.

Για την ακρίβεια, οι ερευνητές δεν έχουν ένα πλήρες φυσικό μοντέλο για το «εσωτερικό» των αστέρων νετρονίων: απαιτείται εξελιγμένη γνώση φυσικής σωματιδίων, βαρυτικής φυσικής και γνώση των υλικών υψηλής πυκνότητας.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, κάθε αστέρας νετρονίων είναι πολύ μακριά για να μπορέσουν οι ερευνητές να τον παρατηρήσουν με λεπτομέρεια, ή να δημιουργήσουν μια μινιατούρα αυτού στο εργαστήριο.

Ακόμη κι έτσι, οι αστρονόμοι γνωρίζουν πολλά για τους αστέρες νετρονίων.

Προβλέφθηκαν πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930.

Το 1967 η βρετανίδα αστρονόμος Jocelyn Bell ήταν η πρώτη που τους μελέτησε/παρατήρησε, ως τακτικούς παλμούς ραδιοκυμάτων κατά τη διάρκεια μιας βαθμονόμησης ρουτίνας ενός τηλεσκοπίου.

Πηγή


Agapi Psyxi 

Παράξενο φρούτο: Ενα συγκλονιστικό και επίκαιρο animation ενάντια στην επιδημία του ρατσισμού [βίντεο]



Ειναι ο ρατσισμός επιδημία; Κι αν είναι πώς μπορούμε να σταματήσουμε την εξάπλωσή του και να πολεμήσουμε το κακό στη ρίζα του;
Αυτά τα ερωτήματα πραγματεύεται το τρυφερό και συγκινητικό animation με τίτλο «Strange Fruit».
Η ειρηνική καθημερινότητα ενός πατέρα και του γιου του διακόπτεται από ένα άγνωστο αγόρι, διαφορετικού χρώματος από τους ίδιους.
Το βίντεο που σκηνοθέτησαν οι Shimi Asresay και Hili Noy έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία, μεταξύ των οποίων τη μαθητική διάκριση, στο 9ο Αnimfest της Αθήνας.
Πρόκειται για μία αλληγορία που πραγματεύεται τα φαινόμενα του ρατσισμού ως επίκτητη πολιτιστική επιδημία και το ζήτημα της προσωπικής συνείδησης του καθενός από εμάς, σε σχέση με την εκπαίδευση που λαμβάνουμε από την οικογένεια και το περιβάλλον μας.
Μπορούμε πραγματικά να επιμείνουμε στο προσωπικό μας σύστημα πεποιθήσεων, όταν αυτό που πρέπει να πιστέψουμε, υπαγορεύεται σε εμάς;
Η ταινία παρουσιάζει το πόσο εύκολα μπορούμε να αποκτήσουμε το φόβο και το μίσος για τους «ξένους» καθώς και το πόσο εύκολα μπορεί τελικά να γίνουμε οι ίδιοι «ξένοι».




Πηγή

Agapi Psyxi

Instafame: Eνα ντοκιμαντέρ για την εμμονή των εφήβων με τα social media [βίντεο]


Η νέα γενιά είναι αδιαμφισβήτητα «τα παιδιά των social media». Η εμμονή των νέων με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει πάρει μορφή επιδημίας και προκαλεί ανησυχία στους μεγαλύτερους. Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή τη διαδικτυακή επανάσταση;
Την απάντηση επιχειρεί να δώσει η εταιρεία Sylvain Labs με ένα κατατοπιστικό ντοκιμαντέρ.
Οπως αναφέρουν οι δημιουργοί του: «το Instafame είναι μια εξερεύνηση της σχέσης ενός εφήβου με τη φήμη μέσα από το φακό του Instagram. Τα ντοκιμαντέρ περιστρέφεται γύρω από τον Σον Μεγκίρα, έναν έφηβο από το Long Island που είχε 81.000 followers στο instagram, και θέτει ερωτήματα που σχετίζονται με τη φύση της φήμης και γιατί τόσοι πολλοί νέοι άνθρωποι τη βλέπουν ως το απόλυτο μέτρο της επιτυχίας.

 


Πηγή:
Agapi Psyxi

Οι Καμηλοπαρδαλίδες για πρώτη φορά στη Γη



Έχουν το μάλλον αστείο όνομαΚαμηλοπαρδαλίδες, επειδή θα φαίνονται να προέρχονται από τον αχνό αστερισμό τηςΚαμηλοπάρδαλης, και για πρώτη φορά αναμένεται να κάνουν την εμφάνισή τους -και μάλιστα άκρως θεαματική- στους ουρανούς της Γης το βράδυ της Παρασκευής προς τα χαράματα του Σαββάτου.

Το Facebook μετατρέπεται σε... γραφείο συνοικεσίων

Το Facebook μετατρέπεται σε... γραφείο συνοικεσίων – Η νέα εφαρμογή με την οποία
Η νέα εφαρμογή με την οποία μπορείτε να ζητήσετε ραντεβού

Στη προσπάθεια του να προσαρμοστεί όσο το δυνατόν περισσότερο στα... δεδομένα της εποχής, το Facebook δημιούργησε μια ακόμα εφαρμογή που κάνει τη διαφορά. 

Γήινοι... εξωγήινοι στον Άρη;;;

Γήινοι... εξωγήινοι στον Άρη;;;

 Θα δημιουργηθεί… γήινη ζωή στον Άρη; Καθόλου απίθανο, αν σκεφτεί κανείς ότι το Curiosity μπορεί να «κουβάλησε» μικρόβια. Σύμφωνα με δύο νέες μελέτες, ο τελευταίος ρομποτικός εκπρόσωπος της NASA ενδέχεται να μετέφερε ανθεκτικά μικρόβια, που επέζησαν στο ταξίδι και να μόλυναν έναν πλανήτη με γήινη ζωή.

Σαράντα ετών ο κύβος του Ρούμπικ


Το σημερινό Google Doodle είναι αφιερωμένο στα 40 χρόνια του κύβου του Ρούμπικ.
Οι χρήστες της μηχανής αναζήτησης της Google έχουν τη δυνατότητα να προσπαθήσουν να λύσουν σήμερα ηλεκτρονικά, το διάσημο παζλ που δημιούργησε ο Έρνο Ρούμπικ το 1974. Όσοι επιθυμούν να επιχειρήσουν να λύσουν τον κύβο δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την αρχική σελίδα της Google, στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.google.com και να πατήσουν στο εικονίδιο με τον κύβο. Αμέσως, μπροστά τους θα εμφανιστεί ένα τρισδιάστατο μοντέλο του κύβου προκαλώντας τους να το λύσουν.

Από το φως ύλη!

Ερευνητές ετοιμάζονται να μετατρέψουν το φως σε ύλη επιβεβαιώνοντας τη θεωρία για πρώτη φορά έπειτα από 80 χρόνια
Από το φως ύλη!
Λονδίνο 
Η μάζα είναι ισοδύναμη της ενέργειας, προέβλεψε ο Αλμπερτ Αϊνστάιν. Βάσει αυτής της θεωρίας, οι θεωρητικοί φυσικοί πρότειναν αργότερα την ιδέα της μετατροπής του φωτός σε ύλη. Ογδόντα χρόνια μετά, ερευνητές στη Βρετανία και τη Γερμανία υποστηρίζουν ότι επινόησαν μια πειραματική διάταξη που θα αποδείξει για πρώτη φορά τη θεωρία.

Διαφήμιση στη Σελήνη θα βάλουν οι Ιάπωνες!

Νέα διαφήμιση στη Σελήνη
Προσπαθώντας να εξαντλήσουν κάθε μέσο για να διαφημίσουν τα προϊόντα τους, αρκετές ιαπωνικές επιχειρήσεις εξετάζουν το ενδεχόμενο να αρχίσουν να τα διαφημίζουν και στη... Σελήνη.

Η πρώτη μάλιστα διαφήμιση που θα φιλοξενηθεί στην επιφάνεια της Σελήνης εκτιμάται ότι θα γίνει σύντομα πραγματικότητα...

Στέβια – Εισαγωγικές πληροφορίες για την καλλιέργειά της



Ποιό είναι το φυτό που προβλέπεται ότι θα διαδραματίσει άμεσα πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή αγορά εμπορευμάτων και, παρότι είναι 300 φορές πιο γλυκό από τη ζάχαρη, δεν έχει θερμίδες;

Πρόκειται για τη στέβια, το θαμνοειδές βότανο ύψους έως ενός μέτρου με φύλλα χρώματος ανοιχτού πράσινου, που ανακαλύφθηκε το 1887 στην Παραγουάη και αρχικά καλλιεργούνταν για να καλύπτει τις ανάγκες των τοπικών φυλών των Ινδιάνων
Πλέον η χρήση του έχει διαδοθεί και χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής ή τρόφιμο από πολυάριθμες χώρες, όπως η Ιαπωνία και η Κίνα, που κατέχουν τα σκήπτρα στην καλλιέργεια της στέβιας, αλλά και από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Ρωσία, το Ισραήλ, την Ελβετία, τη Γαλλία και τις περισσότερες χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. “Έχουμε ζητήσει από την ελληνική πολιτεία τη χορήγηση προσωρινής εθνικής έγκρισης χρήσης της στέβιας στα τρόφιμα και ποτά στην Ελλάδα, όπως, εξάλλου, πραγματοποίησε η Γαλλία, προκειμένου να προσφέρει τη δυνατότητα στις εταιρείες και στους αγροτικούς συνεταιρισμούς να προετοιμαστούν για να επενδύσουν στον τομέα της βιομηχανικής μεταποίησης της στέβιας”, σημειώνει ο Πάνος Καπόγλου, γεωπόνος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πλεονεκτήματα της Στέβια

Σύμφωνα με έρευνα της Zenith International, κατά το 2010 οι πωλήσεις της στέβιας διεθνώς ανήλθαν στους 3.500 μετρικούς τόνους, αυξήθηκαν δηλαδή 1% σε σχέση με το 2009, αντιπροσωπεύοντας συνολική αξία 285 εκατομμυρίων δολαρίων.
Προς τι η παγκόσμια στροφή στη στέβια, το φυτό που αποκαλείται διεθνώς ως το “ιερό δισκοπότηρο” της βιομηχανίας τροφίμων;
Με το διαβήτη και την παχυσαρκία να αποτελούν τη μάστιγα του αιώνα, η παγκόσμια ζήτηση για ισορροπημένα διατροφικά προϊόντα με ελάχιστη θερμιδική περιεκτικότητα έχει αυξηθεί γεωμετρικά. Γι’ αυτό, η στέβια, ως γλυκαντική ουσία με μηδέν θερμίδες, χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο για την παρασκευή τροφίμων ή ποτών, ιδίως από το 2008 που οι αμερικανικές Αρχές ενέκριναν τη χρήση της. Δεν είναι τυχαίο ότι η Coca-Cola, η Pepsico και η Lipton αποτελούν ορισμένους μόνο από τους πολυεθνικούς κολοσσούς που χρησιμοποιούν τη στέβια ως συστατικό των αναψυκτικών τους. Επίσης χρησιμοποιείται στην Ελληνική cola αντί ζάχαρης

Yπερπολυτελές σπίτι χτισμένο κάτω από το έδαφος!

perierga.gr - Yπερπολυτελές σπίτι χτισμένο κάτω από το έδαφος!

Ο φόβος μιας πυρηνικής καταστροφής αποτέλεσε την αιτία για τον Αμερικανό Girard B. Henderson να κατασκευάσει μια κατοικία κάτω από το έδαφος! Εν είδει ενός πυρηνικού καταφυγιου σε περίπτωση που πυρηνικές βόμβες πλήξουν την Αμερική και φτάσει η τελευταία μέρα του κόσμου, ο εκκεντρικός -και ευκατάστατος- κύριος από το Λας Βέγκας σκέφτηκε να μεταφέρει την… πολυτέλεια της ζωής του υπογείως. Έτσι προχώρησε στην κατασκευή μιας πολυτελούς κατοικίας 26 μέτρα κάτω από το έδαφος, στο οποίο θα μπορούσε να καταφύγει στην περίπτωση πυρηνικού πολέμου, όπου αυτός και η οικογένειά του δεν θα στερούνταν τίποτα από τη χλιδη που είχαν στην…

Η μαθηματική φύση της συνείδησης



H περιγραφή της ανθρώπινης συνείδησης αποτελεί ένα από τα πιο δύσκολα αλλά και ενδιαφέροντα προβλήματα στην ιστορία της επιστήμης με το οποίο έχει καταπιαστεί ένα πλήθος από κλάδους όπως η φιλοσοφία, η ιατρική, η ψυχολογία ή τα μαθηματικά. 

Μία νέα συνεργασία νευρολόγων με θεωρητικούς φυσικούς έχει δημιουργήσει ένα πεδίο έρευνας γύρω από τη φύση της συνείδησης και μια προσπάθεια περιγραφής της μαθηματικά με τη χρήση εννοιών της κβαντικής φυσικής. Υπό αυτή τη σκοπιά, ακόμη κι αν το πρόβλημα της συνείδησης απέχει πολύ από τα να θεωρηθεί λυμένο, τουλάχιστον δημιουργείται ένα υπόβαθρο για τον ορισμό και την περιγραφή των επιμέρους προβλημάτων που το απαρτίζουν.

Η τελευταία εξέλιξη στον τομέα είναι ένα άρθρο τoυ Μαξ Τέγκμαρκ, φυσικού του πανεπιστημίου ΜΙΤ, στο οποίο υποστηρίζει πως η συνείδηση είναι και αυτή μία μορφή της ύλης όπως ένα στερεό ή ένα υγρό. «Όπως υπάρχουν πολλοί τύποι υγρών, έτσι υπάρχουν και πολλοί τύποι συνειδήσεων», υποστηρίζει ο Τέγκμαρκ ο οποίος ονομάζει την ουσία που έχει τη δυνατότητα της συνείδησης ως perceptronium.

Σύμφωνα με το Τέγκμαρκ οι ιδιότητες της συνείδησης πηγάζουν από τους φυσικούς νόμους που κυβερνούν το Σύμπαν. Ο ερευνητής εφαρμόζει τις αρχές της κβαντικής θεωρίας και της θεωρίας πληροφορίας, δείχνοντας πως προκύπτει η αυτογνωσία ή η αντίληψη μας για τις τρεις χωρικές διαστάσεις σε αντιδιαστολή με τον άπειρο αριθμό αντικειμενικών πραγματικοτήτων που επιτρέπει η κβαντική μηχανική.

Η συγκεκριμένη οπτική γωνία για τη συνείδηση προέρχεται παραδόξως από νευροεπιστήμονες όπως τον Τζούλιο Τονόμι του πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν, ο οποίος το 2008 διατύπωσε την πρόταση πως η συνείδηση πρέπει να πληροί δύο προϋποθέσεις: πρώτον να μπορεί να επεξεργάζεται μεγάλες ποσότητες πληροφορίας, και δεύτερον να εγγράφεται η πληροφορία αυτή σε ένα ενιαίο και αδιαίρετο ολοκληρωμένο σύστημα.

Ένα ερώτημα που προκύπτει από την παραπάνω διάκριση, ονομάζεται το παράδοξο της ολοκλήρωσης. Σύμφωνα με αυτό, η επεξεργασία της πληροφορίας στον ανθρώπινο εγκέφαλο γίνεται με τη βοήθεια 1011 νευρώνων, που θα μπορούσαν να αναπαρασταθούν με 37 bits πληροφορίας. To σύνολο της συνείδησής μας όμως φαίνεται πως καταλαμβάνει πολύ περισσότερα από 37 bits αφήνοντας ανοικτό το ερώτημα για το που εγγράφεται η πληροφορία.


Τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις επεξεργάζεται και ο Τέγκμαρκ στο άρθρο του, δημιουργώντας ένα μαθηματικό πλαίσιο για την περιγραφή της συνείδησης. Εάν και προχωράει σε ορισμένα συμπεράσματα, δεν δίνει απάντηση στο τι προκαλεί τη συνείδηση, διαπιστώνει όμως πως αφού κυβερνάται από τους νόμους της φυσικής δεν προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας άλλης δύναμης θρησκευτικής ή μυστικιστικής φύσεως

Agapi Psuxi

Η γιορτή της μητρότητας, η θεά Δήμητρα και η ψυχολογία


Η μητέρα ήταν, είναι και θα είναι ξεχωριστή για το παιδί, τον έφηβο, τον ενήλικα. Και η σημερινή μέρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ευκαιρία για να την τιμήσουμε και να της δείξουμε πόσο πολύ την αγαπάμε.
Πρόκειται για μια γιορτή αρκετά παλιά. Στην Αρχαία Ελλάδα συναντάμε την πρωταρχική αναφορά στην “γιορτή της μητέρας”, με μια ανοιξιάτικη γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Γαία. Η θεά Γαία, ή αλλιώς «Η μεγάλη μητέρα», ήταν σύζυγος του Ουρανού και μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων, και κάθε άνοιξη λατρευόταν ως υπέρτατη θεότητα. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας. Με τα χρόνια η λατρεία πέρασε στην κόρη της Ρέα, που ήταν σύζυγος του Κρόνου και μητέρα του Δία. Η Ρέα ονομάστηκε “Μητέρα των Θεών”, μιας και ήταν η πρώτη που γέννησε με τοκετό και ανάθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα. Οι αρχαίοι Έλληνες, τιμούσαν τη Ρέα, τη θεά της γης και της γονιμότητας κάθε άνοιξη.
Η μητρότητα είναι ένα αρχέτυπο που μοιράζεται όλο το ανθρώπινο γένος. Οι γυναίκες θέλουν να κάνουν παιδιά, ανεξαρτήτως εποχής και πολιτισμού. Όλοι οι πρόγονοί μας είχαν μια μητέρα και μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον όπου η μητέρα κι οι άλλες μητρικές φιγούρες ήταν παρούσες. Άλλωστε, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να επιβιώσουμε χωρίς τη σύνδεσή μας με μια τροφό, ειδικά στα πρώτα χρόνια της ζωής μας που είμαστε αβοήθητα βρέφη.
 Μοιάζει λοιπόν λογικό να είμαστε “φτιαγμένοι” με έναν τρόπο που να αντικατοπτρίζει αυτό το εξελικτικό περιβάλλον: ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο έτοιμοι να θέλουμε μητέρα, να την αναζητούμε, να την αναγνωρίζουμε, να αλληλεπιδρούμε μαζί της. Το βρέφος στρέφεται ενστικτωδώς στο μητρικό στήθος. Έτσι, το αρχέτυπο της μητέρας, είναι η ενσωματωμένη δυνατότητα που έχουμε να αναγνωρίζουμε μια συγκεκριμένη σχέση, αυτή της «μητρότητας». Μια σχέση καθοριστική για την ανάπτυξη και  εξέλιξη της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Jung υποστηρίζει πως στην αρχή η σχέση αυτή είναι αφηρημένη, και πως πιθανότατα προβάλουμε το αρχέτυπο έξω στον κόσμο προς το πρόσωπο που μας φροντίζει, και που, συνήθως είναι η μητέρα μας.
Ένα αρχέτυπο, ακόμα και όταν δεν έχει ένα συγκεκριμένο υπαρκτό πρόσωπο στη διάθεση του, τείνουμε να το προσωποποιούμε και να το μεταφέρουμε σε κάποιο χαρακτήρα της μυθολογίας. Έτσι, ο χαρακτήρας αυτός συμβολίζει το αρχέτυπο.
Η αρχαία θεά Δήμητρα, συμβολίζει το αρχέτυπο της μητέρας. Είναι κόρη της θεάς Ρέας και εγγονή της θεάς Γαίας, ενώ μαζί με τον Δία απέκτησε μια Κόρη, την Περσεφόνη. Ο μύθος λέει πως μια μέρα, ο Άδης, ο θεός του κάτω κόσμου και αδερφός της Δήμητρας, άρπαξε την Περσεφόνη για να την κάνει γυναίκα του. Η Δήμητρα άκουσε τις φωνές της Περσεφόνης και άρχισε να την ψάχνει χωρίς όμως αποτέλεσμα. Όταν έμαθε για την αρπαγή της κόρης της θύμωσε απερίγραπτα και η θλίψη και η οργή της την οδήγησαν στην απόφαση να μην αφήσει κανένα σπόρο να φυτρώσει πάνω στη γη. Γιατί ο αποχωρισμός αυτός είναι ίδιος με το θάνατο, και βύθισε τη μάνα στην κατάθλιψη και στο θρήνο την κόρη. Η ανθρωπότητα όμως άρχισε να μαστίζεται από λιμό και τότε ο Δίας αποφάσισε να επέμβει. Ζήτησε από τη Δήμητρα να αφήσει τη γη να καρπίσει και η ίδια να επιστρέψει στον Όλυμπο. Η Δήμητρα όμως απαιτούσε την επιστροφή της Περσεφόνης. Έτσι ο Δίας διέταξε τον Πλούτωνα να αφήσει ελεύθερη την Κόρη. Ο Πλούτωνας υπάκουσε δένοντας όμως την Περσεφόνη για πάντα με τον Κάτω Κόσμο. Η Περσεφόνη γύρισε στην Δήμητρα και η θεά άφησε τη γη να βλαστήσει. Από τότε η Περσεφόνη περνούσε στον Άδη τέσσερις μήνες και τους υπόλοιπους με την μητέρα της στον Όλυμπο.
Η θεά Δήμητρα, που το όνομά της Δα-μητηρ εμπεριέχει την μητέρα, αναπαριστά το μητρικό ένστικτο το οποίο ικανοποιείται μέσα από την εγκυμοσύνη και την τεκνοποίηση, ή από την παροχή φυσικής, ψυχολογικής ή πνευματικής τροφής στους άλλους. Το δυνατό αυτό αρχέτυπο μπορεί να καθορίσει την πορεία που θα πάρει η ζωή μιας γυναίκας, μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στους άλλους ανθρώπους στη ζωή της, και μπορεί να την προδιαθέσει για κατάθλιψη σε περίπτωση που η ανάγκη της να γίνει μητέρα απορριφθεί ή ματαιωθεί.
Μια γυναίκα με ισχυρό το αρχέτυπο της θεάς Δήμητρας, ποθεί να γίνει μητέρα, και όταν γίνει, νιώθει πλήρης μέσα από αυτό το ρόλο. Όταν το αρχέτυπο της θεάς Δήμητρας είναι το ισχυρότερο στην ψυχή μιας γυναίκας, η μητρότητα γίνεται αυτοσκοπός. Η εικόνα της μητέρας με το βρέφος, ανταποκρίνεται σε μια εσώτερη αναπαράσταση που την κινητοποιεί βαθύτατα. Το αρχέτυπο της μητέρας κάνει τις γυναίκες να θέλουν να φροντίσουν τους άλλους, να είναι γενναιόδωρες και δοτικές, και να αντλούν ικανοποίηση μέσα από αυτό το ρόλο.
Σε βιολογικό επίπεδο, η θεά Δήμητρα αναπαριστά το μητρικό ένστικτο, δηλαδή την επιθυμία να μείνει έγκυος μια γυναίκα και να αποκτήσει μωρό. Ορισμένες μάλιστα γυναίκες λένε πως το επιθυμούσαν από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους. Το αρχέτυπο της θεάς Δήμητρας αποτελεί μια ισχυρή δύναμη που σπρώχνει τη γυναίκα να μείνει έγκυος. Σε ορισμένες γυναίκες η δύναμη αυτή είναι αρκετά συνειδητή και συνεπώς μπορεί να επιλέξει το χρόνο που θα προχωρήσει στην τεκνοποίηση. Στις περιπτώσεις όμως που το αρχέτυπο λειτουργεί σε ασυνείδητο επίπεδο, η «τυχαία» ή μη επιδιωκόμενη εγκυμοσύνη μπορεί να χτυπήσει την πόρτα σε ορισμένες γυναίκες. Η απόφαση για το αν θα κρατήσουν ή όχι το παιδί καθώς και οι συναισθηματικές επιπτώσεις καθορίζονται σημαντικά από το πόσο ισχυρό είναι το αρχέτυπο της μητρότητας.
Το μητρικό αυτό ένστικτο δεν περιορίζεται μόνο στην βιολογική μητρότητα και την ανατροφή των βιολογικών παιδιών μιας γυναίκας. Μέσα από το ρόλο της θετής ή ανάδοχης μητέρας, της γυναίκας που αναλαμβάνει τη φροντίδα και το μεγάλωμα ενός παιδιού, μια μεγάλη μερίδα γυναικών καταφέρνουν να  εκφράσουν συναισθήματα μητρικής αγάπης και φροντίδας σε παιδιά που δεν τα έχουν γεννήσει οι ίδιες, αλλά τα έχουν στην καρδιά τους.
Οι γυναίκες χωρίς να το συνειδητοποιούν καλλιεργούν τα χαρακτηριστικά της θεάς Δήμητρας μέσα τους και προσκαλούν το αρχέτυπο να γίνει πιο ενεργό, όταν αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά να γίνουν μητέρες. Καθώς επεξεργάζονται την προοπτική αυτή, αρχίζουν να παρατηρούν πιο συχνά γυναίκες που κυοφορούν, μωρά, παιδιά, ενώ παλιότερα τους ήταν σχεδόν αόρατα. Επίσης μπορούν να ενεργοποιήσουν το αρχέτυπο της μητρότητας καθώς φαντάζονται ή και ονειρεύονται τον εαυτό τους να εγκυμονεί ή να κρατά κάποιο μωρό. Επιπλέον, το ίδιο το μωρό μπορεί να ενεργοποιήσει το αρχέτυπο της μητρότητας σε μια γυναίκα. Τα συναισθήματά της για το μωρό, την κινητοποιούν να γίνει πιο υπομονετική ή να έχει περισσότερες αντοχές για χάρη του. Καθώς η γυναίκα γίνεται περισσότερο μητρική, και δουλεύει πάνω στη μητρότητα της, το αρχέτυπο της θεάς Δήμητρας μεγαλώνει μέσα της.
Το συγκεκριμένο αρχέτυπο όμως, δε σταματά στην καθεαυτή μητρότητα. Η γυναίκα Δήμητρα είναι τροφός. Αντλεί μεγάλη ικανοποίηση μέσα από την παροχή τροφής όχι μόνο στα παιδιά της, αλλά και σε ανθρώπους έξω από το στενό οικογενειακό της περιβάλλον. Έχει επιμονή και είναι πρόθυμη να προσφέρει την φροντίδα και την αρωγή της πέρα από τα στενά όρια της οικογένειας της, εκεί όπου συνάνθρωποί της τη χρειάζονται. Είναι γενναιόδωρη και με απόλυτη φυσικότητα μπορεί να προσφέρει τροφή, σωματική φροντίδα, συναισθηματική και ψυχολογική υποστήριξη, ακόμα και πνευματικότητα.
Τι μορφές όμως παίρνει το αρχέτυπο της θεάς Δήμητρας στις διάφορες φάσεις ζωής μιας γυναίκας; Στην παιδική ηλικία συναντάμε ορισμένα κορίτσια που είναι εκκολαπτόμενες γυναίκες Δήμητρα, καθώς παίζουν τις μαμάδες φροντίζοντας τα μωρά κούκλες τους. Είναι εκείνα τα κορίτσια που θέλουν να πάρουν στην αγκαλιά ένα μωρό, και που γύρω στα 10 τους ζητούν να αναλάβουν την προσοχή και τη φροντίδα κάποιου άλλου μωρού.
Κατά την εφηβεία, η απόκτηση ενός βιολογικού παιδιού είναι πλέον δυνατή καθώς το αρχετυπικό μητρικό ένστικτο ενισχύεται από τις αντίστοιχες ορμόνες. Τότε είναι που ορισμένες νεαρές γυναίκες επιθυμούν μια εγκυμοσύνη, και στις περιπτώσεις όπου προσωπικοί και κοινωνικοί παράγοντες την ενισχύουν και δεν την αποτρέπουν, καλοδέχονται το μωρό που έρχεται στη ζωή τους. Ωστόσο, η πλειονότητα των γυναικών αυτών, δεν τεκνοποιεί, καθώς ακόμα στερείται τη συντροφικότητα της θεάς Ήρας και τον ερωτισμό της θεάς Αφροδίτης.  Τείνουν όμως να παντρεύονται νωρίς και να μην επενδύουν στην εκπαίδευση και την καριέρα τους. Στις περιπτώσεις εκείνες που επιλέγουν να σπουδάσουν, επιλέγουν σχολές και επαγγέλματα φροντίδας. Δεν έχουν υψηλές προσωπικές φιλοδοξίες, ούτε είναι ανταγωνιστικές, παρόλο που δύνανται να διακριθούν. Η «θέση», που είναι ιδιαίτερα σημαντική για την Ήρα, είναι ασήμαντη για αυτές, κάτι που τις κάνει ιδιαίτερα ανοιχτές να συναναστραφούν με ανθρώπους που ανήκουν σε ποικίλες διαφορετικές κοινωνικές ομάδες.
Η μέση ηλικία είναι ίσως η πιο σημαντική περίοδος για τη γυναίκα Δήμητρα. Αν δεν έχει ήδη αποκτήσει παιδί, αρχίζει να την απασχολεί συνειδητά η τεκνοποίηση, καθώς το βιολογικό ρολόι «τρέχει», και ασκεί χρονική πίεση για την απόκτηση απογόνου. Οι παντρεμένες γυναίκες Δήμητρα, είναι αυτές που παίρνουν την πρωτοβουλία για την απόκτηση παιδιού και που απευθύνονται σε κάποιον ειδικό όταν συναντούν δυσκολίες, ή υιοθετούν. Και οι ελεύθερες δεν διστάζουν να γίνουν ανύπαντρες μητέρες. Ακόμα και μετά την απόκτηση παιδιού, η μέση ηλικία παραμένει καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της μετέπειτα ζωής μιας γυναίκας με ισχυρό αυτό το αρχέτυπο. Τα παιδιά μεγαλώνουν και κάθε βήμα τους προς την ανεξαρτησία, δοκιμάζει την ικανότητα της να τα αποδεσμεύσει από την ίδια. Τότε ορισμένες γυναίκες, αποφασίζουν να αποκτήσουν ένα «στερνό» παιδί. Η απομάκρυνση των παιδιών μπορεί να οδηγήσει τη γυναίκα Δήμητρα σε κρίση, καθώς η απώλεια του προηγούμενου ρόλου τη βυθίζει σε θυμό και σε μεγάλο πένθος, και θέματα προσωπικά μπορεί να έρθουν στην επιφάνεια. Τότε σημάνει η ώρα που οι γυναίκα Δήμητρα  αναλογίζεται τι στερείται στη ζωή της και πως μπορεί να επιδιώξει εκ νέου μια προσωπική εσωτερική πληρότητα.
Προς τη δύση της ζωής της η γυναίκα Δήμητρα συνήθως εντάσσεται σε μια από τις παρακάτω δύο κατηγορίες. Στη πρώτη κατηγορία εμπίπτει η γυναίκα που αισθάνεται τον εαυτό της θύμα. Η πηγή αυτού του αισθήματος δυστυχίας, συχνά απορρέει από απογοητεύσεις και ανεκπλήρωτες προσδοκίες της μέσης ηλικίας. Τώρα, η βυθισμένη στο θρήνο, προδομένη και θυμωμένη Δήμητρα, κάθεται στο θρόνο της και δεν αφήνει τίποτα να αναπτυχθεί. Έτσι και η γυναίκα αυτής της κατηγορίας συνήθως μένει άπραγη και γερνά γεμάτη πίκρα. Η γυναίκα της δεύτερης κατηγορίας αντίθετα, βρίσκει αυτή την περίοδο ιδιαίτερα ανταποδοτική καθώς παραμένει δραστήρια και πολυάσχολη, γεμάτη γνώση από τις εμπειρίες της και αναγνώριση από τους άλλους για την σοφία και τη γενναιοδωρία της. Πρόκειται για τη γυναίκα Δήμητρα, που δεν έμαθε τους άλλους να  εξαρτώνται από αυτήν ή να την εκμεταλλεύονται. Αντίθετα, αυτή η γυναίκα κατάφερε να τους εμφυσήσει την ανεξαρτησία και τον αμοιβαίο σεβασμό. Παιδιά, εγγόνια, μαθητές, πελάτες, ασθενείς τρέφουν αγάπη και σεβασμό για το πρόσωπό της, όπως ακριβώς συνέβη με τη θεά Δήμητρα στο τέλος του Μύθου, που έδωσε στον άνθρωπο τα δώρα της και τιμήθηκε από αυτόν.
Μάνα, μητέρα, μαμά. Τρεις λέξεις που κλείνουν μέσα τους ομορφιά, τρυφερότητα, και αγάπη. Η «μητέρα», βιολογική και μη, αποτελεί ίσως την πιο σημαντική παρουσία στη ζωή του ανθρώπου. Μια ύπαρξη γλυκιά και ανιδιοτελής

Agapi Psuxi

Ευρωπαϊκό δορυφορικό ραντάρ ρίχνει τις πρώτες ματιές στη Γη


Ευρωπαϊκό δορυφορικό ραντάρ ρίχνει τις πρώτες ματιές στη Γη
Το παγοκάλυμμα του Αουστφόνα σε εικόνα του Sentinel 1a. Τα χρώματα δεξιά δείχνουν μεταβολές στο ρυθμό μετακίνησης. 
Βρυξέλλες
Ένα από τα μεγαλύτερα παγοκαλύμματα της Γης έχει αρχίσει να κινείται ανησυχητικά όπως αποκάλυψαν νέα δορυφορικά δεδομένα. Πρόκειται για το Αουστφόνα, στην Αρκτική, του οποίου ο κύριος παγετώνας έχει επιταχύνει την κίνησή του προς τη Θάλασσα του Μπάρεντς εξαιτίας της τήξης των πάγων. Η ανακάλυψη έγινε χάρη στον πρώτο από τους δορυφόρους της αποστολής Sentinel του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) ο οποίος εκτοξεύθηκε πρόσφατα και ακόμη δεν έχει καν μπει στην προγραμματισμένη τροχιά του.

Καινοτόμο υλικό που «αυτό-θεραπεύεται»

Μελλοντική αξιοποίηση σε αεροναυπηγική, ιατρική, στρατό

Την επανάσταση φέρνουν Αμερικανοί ερευνητές δημιουργώντας ένα πρωτοποριακό πλαστικό υλικό το οποίο μπορεί να «γιατρεύει» τον εαυτό του. Δηλαδή, να κλείνει τρύπες που μπορεί να δημιουργηθούν πάνω του μεγαλύτερες του ενός εκατοστού.
Καινοτόμο υλικό που «αυτό-θεραπεύεται»
Μέχρι στιγμής επιστήμονες είχαν εφεύρει παρεμφερή πολυμερή υλικά που μπορούσαν να επιδιορθώσουν αυτομάτως μια αόρατη τρύπα το πολύ λίγων χιλιοστών.

Ανακαλύφθηκε και νέο γονίδιο υπεύθυνο για την ευφυΐα

Ενα ακόμη γονίδιο που ευθύνεται για την ευφυΐα φαίνεται να αποκάλυψαν Αμερικανοί επιστήμονες, ίσως ισχυρότερο από κάθε άλλο που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα, καθώς εκτιμάται ότι μπορεί να αυξήσει το δείκτη νοημοσύνης (IQ) κάποιου, έως έξι μονάδες.
Το γονίδιο δρα αυξάνοντας την επίδραση της πρωτεΐνης με το ελληνικό μυθολογικό όνομα «Κλωθώ», που έχει γνωστές αντιγηραντικές ιδιότητες. Η ανακάλυψη όχι μόνο μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία των γνωστικών συνεπειών των νευροεκφυλιστικών παθήσεων της Τρίτης Ηλικίας, όπως η άνοια και η νόσος Αλτσχάιμερ, αλλά επίσης μπορεί μελλοντικά να οδηγήσει σε ένα «χάπι της εξυπνάδας», που θα το παίρνουν οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας.

Ανακαλύφθηκε o "αδελφός" του Ήλιου


Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν έναν στενό συγγενή του Ήλιου, έναν «αδελφό» χαμένο στο διάστημα. Πρόκειται για το άστρο HD 162826,σε απόσταση 110 ετών φωτός, στον αστερισμό του Ηρακλή, το οποίο γεννήθηκε, όπως και το δικό μας άστρο, από το ίδιο νέφος αερίων και κοσμικής σκόνης.

Επιστήμονες δημιούργησαν την πρώτη μορφή ζωής με “εξωγήινο”DNA!

Όσοι έχετε σπουδάσει κάτι σχετικό με τι Βιολογία ή έχετε μνήμες από τα μαθήματα στο σχολείο, τότε θα γνωρίζετε ότι το DNA των ζωντανών οργανισμών αποτελείται από διαφορετικούς συνδυασμούς των 4 αζωτούχων βάσεων (αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη και θυμίνη – A/G/C/T). Αυτό πιθανότατα ισχύει εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, αλλά τώρα ήρθε η ώρα να αλλάξουν τα πράγματα αφού έβαλε το χεράκι του ο άνθρωπος. 

Έλληνες ερευνητές δημιούργησαν το πιο ισχυρό λέιζερ ατόμων στον κόσμο



Ερευνητές στην Ελλάδα κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα λέιζερ ατόμων που είναι επτά φορές πιο ισχυρό από ό,τι είχε επιτευχθεί μέχρι σήμερα. Παγκοσμίως, περίπου δέκα ερευνητικές ομάδες ασχολούνται με τα λέιζερ ατόμων και μία από αυτές βρίσκεται στην Κρήτη, με εντυπωσιακές μάλιστα επιδόσεις σε διεθνές επίπεδο.
Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον γερμανικής καταγωγής φυσικό Βολφ φον Κλίτσινγκ και τη μεταδιδακτορική ερευνήτρια Βασιλική Μπόλπαση, του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής & Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) στην Κρήτη, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό «New Journal of Physics».
Συμμετείχαν επίσης ο επίκουρος καθηγητής Νίκος Ευφραιμίδης του Τμήματος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Κρήτης και ο Παύλος Κονδύλης του Κέντρου Κβαντικών Τεχνολογιών του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, καθώς επίσης οι Μάικλ Μορισέι και Μαρκ Μπέικερ από το ΙΤΕ και Ντάνιελ Σαχαγκούν από τη Σιγκαπούρη.
Τα λέιζερ ατόμων (ή ατομικά λέιζερ) εκπέμπουν δέσμες ύλης αντί για δέσμες φωτός. Όπως σε ένα συμβατικό οπτικό λέιζερ, η δέσμη του περιέχει φωτόνια (σωματίδια φωτός) που κινούνται με συνεκτικό τρόπο στον χώρο, με ανάλογο τρόπο σε ένα λέιζερ ατόμων η δέσμη του περιλαμβάνει εκατομμύρια άτομα. Τα λέιζερ ατόμων βρίσκονται στο αρχικό στάδιο των ερευνών και πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά προτού βρουν πρακτικές εφαρμογές, όπως η ατομική συμβολομετρία, η ατομική λιθογραφία, η ακριβέστερη μέτρηση μαγνητικών πεδίων κ.α.
Κρίσιμος παράγων και για τους δύο τύπους λέιζερ είναι η ροή, δηλαδή ο ρυθμός εκπομπής φωτονίων ή ατόμων. Μέχρι σήμερα, η ροή των ατόμων στα λέιζερ ήταν περιορισμένη, αλλά η νέα έρευνα ξεπέρασε τα έως τώρα εμπόδια, επιτυγχάνοντας ροή επτά φορές μεγαλύτερη από ό,τι είχε επιτευχθεί μέχρι σήμερα.
Τα ισχυρότερα μέχρι σήμερα λέιζερ ατόμων συνίστανται σε νέφη ατόμων που έχουν παγιδευτεί με μαγνητικό τρόπο και έχουν ψυχθεί σε θερμοκρασίες κοντά στο απόλυτο μηδέν (πρόκειται για τα λεγόμενα «συμπυκνώματα Μπόουζ- Αϊνστάιν»). Αυτά τα συμπυκνώματα είναι τόσο κρύα, που πολλά άτομά τους βρίσκονται στη χαμηλότερη δυνατή ενεργειακή κατάσταση, με συνέπεια να χάνουν την ατομική τους ταυτότητα και να σχηματίζουν μία ενιαία κβαντική οντότητα. Με τη βοήθεια πεδίων ραδιοσυχνοτήτων, τα εν λόγω κρύα συμπυκνώματα τελικά εκπέμπουν μια συνεκτική δέσμη ατόμων, μετατρεπόμενα έτσι σε λέιζερ.
Οι ερευνητές στο ΙΤΕ, χρησιμοποιώντας ισχυρότερα πεδία ραδιοσυχνοτήτων, πέτυχαν μια ροή 4 Χ 10^7 (εις την εβδόμη δύναμη) ατόμων/δευτερόλεπτο και προβλέπουν ότι στο μέλλον, εφαρμόζοντας συμπυκνώματα Μπόουζ- Αϊνστάιν με περισσότερα άτομα, θα καταφέρουν -μέσα στις επόμενες εβδομάδες- να αυξήσουν περαιτέρω την ισχύ του ατομικού λέιζερ.
Επίσης, χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνική, για πρώτη φορά οι ερευνητές δημιούργησαν μια ισχυρή δέσμη ατόμων, που περιείχε ταυτόχρονα μια δέσμη λέιζερ ατόμων και μια πολύ κρύα δέσμη θερμικών ατόμων. Είναι η πρώτη φορά που επιτυγχάνεται μια τέτοια υβριδική δέσμη ατόμων. Η δέσμη θερμικών ατόμων, με θερμοκρασία μόλις 200 νανοκέλβιν, είναι δύο τάξεις μεγέθους πιο κρύα από οποιαδήποτε ανάλογη δέσμη ατόμων έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα.
Επικεφαλής στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (από το 2005) της εξαμελούς ερευνητικής ομάδας που -με ευρωπαϊκή και ελληνική χρηματοδότηση- μελετά τα λέιζερ ατόμων, είναι ο Βολφ φον Κλίτσινγκ, ο οποίος σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και προτού εργαστεί στο ΙΤΕ, υπήρξε ερευνητής στην Ecole Normale Superieure του Παρισιού, με τον κάτοχο Νόμπελ Σερζ Χαρός, καθώς επίσης στα Πανεπιστήμια Σαπιέντζα της Ρώμης και Άμστερνταμ.
Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ- ΜΠΕ, η αγάπη του για την Ελλάδα και η Ελληνίδα γυναίκα του (που διδάσκει ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης) έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να επιλέξει την Κρήτη ως τόπο εργασίας και διαβίωσης. Αποτελεί, έτσι, επίλεκτο μέλος της μικρής ομάδας Γερμανών επιστημόνων που ζουν και εργάζονται σε ελληνικά πανεπιστήμια και ερευνητικά ινστιτούτα.
Η Βασιλική Μπόλπαση αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης το 2006, ενώ έκανε μεταπτυχιακά στην οπτοηλεκτρονική- μικροηλεκτρονική και το διδακτορικό της στα λέιζερ.

Αgapi Psuxi

Τα κεκτημένα, τα άπλυτα, τα παραπεταμένα


"Δικό μου", σου λέει ο άλλος.

Τι θα πει δικό σου; Τι άλλο μπορεί να είναι πραγματικά δικό σου, εκτός από τον εαυτό σου;  
Τι άλλο εκτός από σένα τον ίδιο, το μοναδικό πράγμα στη ζωή σου που μπορείς να ορίζεις;
Οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας είναι δανεικό.
Το επιθυμούμε, παλεύουμε ενδεχομένως για να το 'χουμε, μπορεί να το πληρώσουμε κιόλας για να το αποκτήσουμε, και μέσα σ ένα δευτερόλεπτο φεύγει μέσα από τα χέρια μας και χάνεται.
Από τα ευτελή και άψυχα μέχρι τα σημαντικά και έμψυχα.
Τίποτα δεν μας χαρίζεται, τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.

Αγοράζουμε ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι. Το θεωρούμε δικό μας.
Και έρχεται ένας σεισμός, μια φωτιά, μια πλημμύρα και μας παίρνει το δεδομένο από τα χέρια.
Χανόμαστε σε έναν πανικό, όχι απαραίτητα γιατί θα μας λείψει ή γιατί δεν μπορούμε να πορευτούμε στη ζωή διαφορετικά, αλλά γιατί δεν έχουμε πλέον κάτι που θεωρούσαμε δικό μας.

Αγοράζουμε και πράγματα που δεν τα χρησιμοποιούμε ποτέ.
Τα έχουμε όμως στοιβαγμένα σε πατάρια και υπόγεια, για να μπορούμε να παραπονιόμαστε με την άνεσή μας ότι δεν έχουμε χώρο.
Κουβέντα για να δώσουμε κάτι. Κουβέντα για να χαρίσουμε οτιδήποτε σε κάποιον που δεν μπορεί να το έχει, παρότι του είναι χρήσιμο.
Παραπεταμένα, σκονισμένα, αλλά πάντα δικά μας.

Κι ακόμα χειρότερα: κάνουμε ένα παιδί και νομίζουμε ότι είναι κτήμα μας. Περιουσία μας.
Βασίζουμε το δικό μας ρυτιδιασμένο μέλλον πάνω του.
Προσπαθούμε να το αναθρέψουμε όπως μας ανέθρεψαν και εμάς –ακόμα και αν σιχαινόμασταν τον τρόπο- μόνο και μόνο γιατί δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε κάτι καλύτερο για αυτό.
Βάζουμε μπροστά του εικόνες ευτυχίας που δεν είναι δικές του. Ήταν δικές μας πριν τις εγκαταλείψουμε. 
Ζούμε πιστεύοντας ότι σκοπός της ζωής του είναι να πραγματοποιήσει τα δικά μας απραγματοποίητα όνειρα.

Και όταν το χάνουμε, μας αφήνει, προχωράει μπροστά, επιλέγει κάτι τελείως διαφορετικό από το αναμενόμενο, γινόμαστε εμπόδια στην ευτυχία του.
Μεταμορφωνόμαστε σε τύψεις που του μαυρίζουν την καρδιά. Και αυτό, γιατί έτσι επιβεβαιώνουμε ότι είναι δικό μας.

Βρίσκουμε φίλους και τους «δένουμε».
Τους γράφουμε και αυτούς στη λίστα με τα πάγια και περιμένουμε με μαγικό τρόπο να παραμείνουν εκεί κάνοντας το απόλυτο τίποτα.  
Λες και η φιλία είναι κάτι δεδομένο, λες και δεν πρέπει να κάνεις τίποτα για αυτήν.
Περιμένουμε  την ανταπόδοση χωρίς να κουνηθούμε από την πολύτιμη καρέκλα μας και θεωρούμε ότι οι φίλοι μας θα είναι πάντα εκεί.
Και όταν απομακρύνονται, όταν τους απομακρύνουμε εμείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά μας, καιγόμαστε να τους διεκδικήσουμε πίσω, για να ξαναγεμίσουμε τη λίστα με τους αριθμούς.
Και αυτοί, δικοί μας.


Βρίσκουμε έναν άνθρωπο να μοιραστούμε τη ζωή μας και τον αγκιστρώνουμε νοητά με τα δικά μας θέλω.
Αρνιόμαστε να μοιραστούμε τη δική του ζωή, τα δικά του θέλω, τις δικές του αλλαγές.
Δεν τον αγαπάμε για εκείνον, αλλά για την αγάπη που ενδεχομένως μας προσφέρει. 
Γιατί και αυτή γίνεται κάτι δικό μας. Κεκτημένο μας.

Τον αφήνουμε στην τύχη του, στην ησυχία του, στην απόγνωση του και βρισκόμαστε δίπλα του όσο μας παρέχει την ασφάλεια, την ικανοποίηση του συναισθήματος, την ανάγκη ενός κοινωνικού στάτους.
Στην ουσία δεν τον αποδεχόμαστε ποτέ για αυτό που είναι.
Γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να τον θεωρούμε δικό μας.
Μέχρι τη στιγμή που θα τον διεκδικήσει κάποιος άλλος.

Τι και αν εμείς τον έχουμε παρομοιάσει στη ζωή μας με μια άψυχη κούπα του καφέ κλεισμένη από καιρό στο ντουλάπι;
H ουσία είναι ότι κάποιος είδε την κούπα και θέλησε να πιει καφέ σ αυτήν.
Και έτσι αποφασίζουμε να την ξαναβγάλουμε σε περίοπτη θέση, να την πλύνουμε για να καθαρίσει, να πιούμε καμιά δεκαριά καφέδες ακόμη σ αυτήν και μετά να την ξαναβάλουμε στο ίδιο ντουλάπι.
Αλλά σε χειρότερη θέση αυτή τη φορά.
Μην ξεχνιέστε, δική μας είναι και η κούπα. Μέχρι να σπάσει.
Απλά αυτό θα μας πονέσει λιγότερο από να τη δώσουμε κάπου που τη θέλουν πολύ περισσότερο από εμάς.

"Δικό μου", σου λέει ο άλλος.
Δεν υπάρχει δικό μας.
Για να είναι κάτι δικό μας, πρέπει να το βάλουμε μόνο στα ίσα με τον εαυτό μας.
Κάποιες φορές και λίγο πάνω από αυτόν.
Αλλιώς ας το ονομάσουμε κεκτημένο, άπλυτο και παραπεταμένο.



Αgapi Psuxi