ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΑΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ...


Η Πρωτομαγιά ονομάζεται Εργατική για κάποιο λόγο. Μόνο που στην Ελλάδα, όταν λέμε Πρωτομαγιά εννοούμε πολλά πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με τους εργάτες και το εργατικό κίνημα. Πάλι καλά που υπάρχει και μια πορεία για να μας το θυμίζει.
Για την ακρίβεια πρέπει να είναι η πιο συγχυσμένη ημέρα του χρόνου. Αν ρωτήσεις μερικούς νεαρούς, τι εορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου, σίγουρα ένας στους πέντε θα σου πει για το Όχι στους Ιταλούς. Οι υπόλοιποι θα αμφιταλαντευτούν ανάμεσα σε Γερμανούς και Τούρκους. Αν ρωτήσεις όμως για την Πρωτομαγιά θα σε κοιτάξουν με απορία.
Οι πιο ψιλιασμένοι θα σου πουν κάτι για απεργία. Κάτι για εργατικό κίνημα. Και η θολούρα συνεχίζεται με Μάη του 68, την κηδεία του Παναγούλη και άλλα πολλά Ευρωπαϊκά, παρά το γεγονός ότι η πρώτη Μαίου προέρχεται από μια εξέγερση εργατών στο Σικάγο το 1886. Μια εξέγερση στην οποία οι εργάτες του Σικάγο αξίωναν την καθιέρωση του 8ώρου και καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Αλλά δεν είμαστε εδώ για να αναλύσουμε τα ιστορικά γεγονότα. Όπως δεν κάνει και κανένας άλλος, εκτός βέβαια από εκείνους που παίρνουν μέρος στην καθιερωμένη πορεία της Πρωτομαγιάς. Γιατί οι υπόλοιποι είναι στις εξοχές.
Η Πρωτομαγιά φέρνει στο μυαλό του Έλληνα μερικά πολύ συγκεκριμένα σκηνικά. 
Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια: Δεν είχε το Έθνος έναν εργατοπατέρα να τον εκφράσει και βρήκε την Αλίκη. Πέταγε πέτρα η Αλίκη στον Κωνσταντάρα, γέλαγαν οι άνθρωποι στα σπίτια. “Αφού το έκανε το πλουσιοκόριτσο στην ταινία, θα το κάνω κι εγώ”. Και άλλα τέτοια γραφικά. Α ναι, όπως παντρεύτηκε και τον τίμιο εργάτη Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Ουσιαστικά το να βάζεις αυτή την ταινία μια τέτοια ημέρα είναι σαν να γελάς στα μούτρα εκείνου που πιστεύει στο εργατικό κίνημα. 
Τα Στεφάνια στην Πόρτα: Από μικρό μου άρεσε να πιάνω τον Μάη. Κατέβαινα με τη γιαγιά μου τη Ρίτα και μαζεύαμε μαργαρίτες και παπαρούνες από τον αγρό (άχτιστο οικόπεδο, κανένας αγρός) απέναντι από το σπίτι μου. Και το φτιάχναμε μόνοι μας το στεφάνι. Το ένιωθα τρανή ιεροτελεστία όλο αυτό το σκηνικό. Μου έδινε μεγάλη χαρά. Και να τα λέμε αυτά, είναι από τις παραδόσεις που μου αρέσουν σε αυτή τη χώρα. Στην υπόλοιπη Ευρώπη μάλιστα οι εορτασμοί των λουλουδιών είναι πολύ μεγαλύτεροι από ότι στη χώρα μας. Ίσως γιατί δεν είναι αλλεργικοί στη γύρη. Λέμε τώρα.

Το debate αργία-απεργία: Αν είναι αργία να μην πάμε στη δουλειά. Γιατί αν είναι απεργία και δεν πάμε θα πρέπει να την χρεωθούμε σαν άδεια. Ναι αλλά αν είναι αργία αλλά στην ουσία είναι απεργία, τι γίνεται; Και δηλαδή παίζει να κάνουμε απεργία σε μια μέρα που είναι αργία; Κι αν πέσει Κυριακή; (Ακολουθεί το καλύτερο)... Θα την μεταφέρουμε την αργία. Και την απεργία. Σιγά μην χάσουμε την αργία. Την απεργία δηλαδή. Γιατί η Κυριακή είναι αργία. Αλλά όχι απεργία. Αλλά αν πέσει Πρωτομαγιά Κυριακή είναι διπλή αργία αλλά απλή απεργία. Κοινώς, ευτυχώς που πέφτει Τετάρτη. Και είναι αργία. Και απεργία.   
Agapi Psyxi