Τι ζόρι τραβάτε με το ρομαντισμό?


Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι σνομπάρετε τόσο πολύ το ρομαντισμό.

Γιατί μαίνεστε τόσο πολύ εναντίον του.
Γιατί το να είσαι ρομαντικός στις μέρες μας θεωρείται μειονέκτημα, ελάττωμα.
Γιατί αν τυχόν καταλάβετε πως κάποιος ή κάποια είναι ρομαντικός στις σχέσεις του, το βάζετε στα πόδια.

Το φαινόμενο τείνει να πάρει διαστάσεις λέπρας.
Κάποιοι δεν αγγίζετε οτιδήποτε έχει έστω μια υποψία ρομαντισμού.
Σας είπε κανείς ποτέ πως ο ρομαντισμός είναι εύθραυστος;
Συναντήσατε ποτέ ρομαντικό άνθρωπο που μόλις τον ακουμπήσατε έσπασε στα δυο;
Σας δίδαξε κανείς στα σχολεία της κυνικότητας σας, πως οι ρομαντικοί δεν είναι δυνατοί χαρακτήρες;  

Ήρθε η ώρα να ξεμπερδέψουμε λίγο τις έννοιες, γιατί η μαζικότητα και τα κοπάδια δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.
H έννοια του ρομαντισμού, ιδιαίτερα μέσα στις τέχνες, έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: την έμφαση στην πρόκληση ισχυρής συγκίνησης, όπως επίσης, τη μεγαλύτερη ελευθερία στις αντιλήψεις.
Με άλλα λόγια, αυτός που αγαπά το ρομαντισμό, ψάχνει έντονες συγκινήσεις, έντονα συναισθήματα, και δεν μένει κολλημένος στις κλασικές, συμβατικές ιδέες σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής.

Στο ρομαντισμό, κυρίαρχο στοιχείο είναι το συναίσθημα, αντί της λογικής.
Σημαντικό ρόλο παίζουν ο αυθορμητισμός και η αυθεντικότητα της ατομικής εσωτερικής αλήθειας.
Πόση περισσότερη αλήθεια μπορείς να βρεις σε ένα άτομο, αν όχι σε αυτό που αγαπά την ελεύθερη έκφραση, την αποδέσμευση από τα κλασικά και τετριμμένα;

Οι ρομαντικοί συγγραφείς ανήγαγαν την ευαισθησία ως κύριο χαρακτηριστικό τους και προάσπισαν την ελευθερία τους στην επιλογή θεμάτων και τρόπων έκφρασης.
Ο Wordsworth σημειώνει ότι η ποίηση προκύπτει από «την αυθόρμητη υπερχείλιση των ισχυρών συναισθημάτων».
Σε όλες τις τέχνες το συναίσθημα, η φαντασία και ο λυρισμός, αντιτίθενται στη λογική και στην πεζότητα.



Ρομαντικός λοιπόν, δεν είναι ο άνθρωπος που ονειροβατεί. Που δεν αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του.
Που του τρέχουν τα σάλια όποτε του χαρίσεις ένα τριαντάφυλλο, που πέφτει κάτω όποτε ακούσει γλυκανάλατη ατάκα.
Δεν είναι σίγουρα εκείνος που απομιμείται τη φύση και τη ζωή.
Είναι αυτός που αντιστέκεται στις εκπτώσεις του πραγματοποιήσιμου και του εφικτού, και αναζητά κάθε φορά το «ωραιότερο».
Είναι εκείνος που νοσταλγεί το απρόσιτο και το απέραντο.
Εκείνος που αντιμετωπίζει την εποχή του με την ορμή της ψυχής, τον καλπασμό της φαντασίας, τις διαρκείς ανησυχίες και τους ενθουσιασμούς.

Μη βιαστείς να συμπεράνεις βεβαίως ότι όλα αυτά είναι αποκυήματα της δικής μου φαντασίας σε μια προσπάθεια να πείσω εσένα τον κυνικό, τον άντρα τον σωστό, τον πρόστυχο, κι εσένα την τσαούσα πρώτη γκόμενα, ότι οι ρομαντικοί δεν είναι γλυκανάλατοι βουτυρομπεμπέδες που απλώς ονειρεύονται, συγκινούνται με το παραμικρό (αυτός by the way λέγεται υπερευαίσθητος) αλλά όλα τα παραπάνω.
Η ιστορία φίλοι μου έχει γραφτεί στα τέλη του 18ου αιώνα, αρχές του 19ου όταν ξεκίνησε το κίνημα του ρομαντισμού, επειδή κάποιοι μπούχτισαν από τις συμβάσεις του κλασικού και αποφάσισαν να εκφραστούν ελεύθερα.

Στις μέρες μας το «εκφράζομαι ελεύθερα» πολλές φορές μεταφράζεται λανθασμένα σε έννοιες όπως «φέρομαι ανάγωγα κι όπως μου κάνει κέφι χωρίς να υπολογίζω τους υπόλοιπους», « ξεβρακώνομαι γιατί γουστάρω και δεν με νοιάζει αν προσβάλλω την αισθητική κάποιου», «δηλώνω ευθαρσώς πως αντιπαθώ οτιδήποτε δεν μου μοιάζει» (σε αυτό συγκαταλέγονται και οι ρομαντικοί) και γενικώς διακατέχομαι από την ιδεολογία «χύμα στο κύμα».  

Ο ρομαντισμός εκδηλώθηκε ως αντίδραση στον ορθολογισμό του διαφωτισμού και αποτέλεσε έκφραση της απελευθέρωσης της φαντασίας και των προσωπικών συναισθημάτων.
Κάποια στιγμή έφυγε από τα πλαίσια της τέχνης κι έγινε στάση ζωής.
Σαφώς, όπως σε όλα τα πράγματα υπάρχουν ακραίες εκδηλώσεις ρομαντισμού, που χαρακτηρίζονται από διάθεση απαισιοδοξίας, μελαγχολίας και νοσταλγίας για τα περασμένα.
Ούτε αυτού είμαι υπέρ, όπως δεν μου αρέσουν οι ακραίες εκδηλώσεις ρεαλισμού. Όλα με μέτρο.

Την επόμενη όμως φορά που θα χαρακτηρίσεις κάποιον ρομαντικό και θα ξινιστείς, σκέψου μήπως απλά είναι κάποιος που του αρέσει η ένταση, μια ένταση που λανθασμένα μεταφράζεις σε αδυναμία.
Αδυναμία είναι να μην εκφράζεις όσα αισθάνεσαι, να προσποιείσαι, να αρνείσαι να αισθανθείς.
Ο Oscar Wilde είπε πως «κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός».

Άφησε λοιπόν εσύ τον καιρό να περνά υπολογίζοντας  πόσο θα σου κοστίσει το συναίσθημα, ενώ εμείς οι ρομαντικοί απλώς το βιώνουμε.

Ποιος λες πως θα βγει κερδισμένος τελικά;

Αgapi Psuxi