Τα κεκτημένα, τα άπλυτα, τα παραπεταμένα


"Δικό μου", σου λέει ο άλλος.

Τι θα πει δικό σου; Τι άλλο μπορεί να είναι πραγματικά δικό σου, εκτός από τον εαυτό σου;  
Τι άλλο εκτός από σένα τον ίδιο, το μοναδικό πράγμα στη ζωή σου που μπορείς να ορίζεις;
Οτιδήποτε άλλο στη ζωή μας είναι δανεικό.
Το επιθυμούμε, παλεύουμε ενδεχομένως για να το 'χουμε, μπορεί να το πληρώσουμε κιόλας για να το αποκτήσουμε, και μέσα σ ένα δευτερόλεπτο φεύγει μέσα από τα χέρια μας και χάνεται.
Από τα ευτελή και άψυχα μέχρι τα σημαντικά και έμψυχα.
Τίποτα δεν μας χαρίζεται, τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.

Αγοράζουμε ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι. Το θεωρούμε δικό μας.
Και έρχεται ένας σεισμός, μια φωτιά, μια πλημμύρα και μας παίρνει το δεδομένο από τα χέρια.
Χανόμαστε σε έναν πανικό, όχι απαραίτητα γιατί θα μας λείψει ή γιατί δεν μπορούμε να πορευτούμε στη ζωή διαφορετικά, αλλά γιατί δεν έχουμε πλέον κάτι που θεωρούσαμε δικό μας.

Αγοράζουμε και πράγματα που δεν τα χρησιμοποιούμε ποτέ.
Τα έχουμε όμως στοιβαγμένα σε πατάρια και υπόγεια, για να μπορούμε να παραπονιόμαστε με την άνεσή μας ότι δεν έχουμε χώρο.
Κουβέντα για να δώσουμε κάτι. Κουβέντα για να χαρίσουμε οτιδήποτε σε κάποιον που δεν μπορεί να το έχει, παρότι του είναι χρήσιμο.
Παραπεταμένα, σκονισμένα, αλλά πάντα δικά μας.

Κι ακόμα χειρότερα: κάνουμε ένα παιδί και νομίζουμε ότι είναι κτήμα μας. Περιουσία μας.
Βασίζουμε το δικό μας ρυτιδιασμένο μέλλον πάνω του.
Προσπαθούμε να το αναθρέψουμε όπως μας ανέθρεψαν και εμάς –ακόμα και αν σιχαινόμασταν τον τρόπο- μόνο και μόνο γιατί δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε κάτι καλύτερο για αυτό.
Βάζουμε μπροστά του εικόνες ευτυχίας που δεν είναι δικές του. Ήταν δικές μας πριν τις εγκαταλείψουμε. 
Ζούμε πιστεύοντας ότι σκοπός της ζωής του είναι να πραγματοποιήσει τα δικά μας απραγματοποίητα όνειρα.

Και όταν το χάνουμε, μας αφήνει, προχωράει μπροστά, επιλέγει κάτι τελείως διαφορετικό από το αναμενόμενο, γινόμαστε εμπόδια στην ευτυχία του.
Μεταμορφωνόμαστε σε τύψεις που του μαυρίζουν την καρδιά. Και αυτό, γιατί έτσι επιβεβαιώνουμε ότι είναι δικό μας.

Βρίσκουμε φίλους και τους «δένουμε».
Τους γράφουμε και αυτούς στη λίστα με τα πάγια και περιμένουμε με μαγικό τρόπο να παραμείνουν εκεί κάνοντας το απόλυτο τίποτα.  
Λες και η φιλία είναι κάτι δεδομένο, λες και δεν πρέπει να κάνεις τίποτα για αυτήν.
Περιμένουμε  την ανταπόδοση χωρίς να κουνηθούμε από την πολύτιμη καρέκλα μας και θεωρούμε ότι οι φίλοι μας θα είναι πάντα εκεί.
Και όταν απομακρύνονται, όταν τους απομακρύνουμε εμείς οι ίδιοι με τη συμπεριφορά μας, καιγόμαστε να τους διεκδικήσουμε πίσω, για να ξαναγεμίσουμε τη λίστα με τους αριθμούς.
Και αυτοί, δικοί μας.


Βρίσκουμε έναν άνθρωπο να μοιραστούμε τη ζωή μας και τον αγκιστρώνουμε νοητά με τα δικά μας θέλω.
Αρνιόμαστε να μοιραστούμε τη δική του ζωή, τα δικά του θέλω, τις δικές του αλλαγές.
Δεν τον αγαπάμε για εκείνον, αλλά για την αγάπη που ενδεχομένως μας προσφέρει. 
Γιατί και αυτή γίνεται κάτι δικό μας. Κεκτημένο μας.

Τον αφήνουμε στην τύχη του, στην ησυχία του, στην απόγνωση του και βρισκόμαστε δίπλα του όσο μας παρέχει την ασφάλεια, την ικανοποίηση του συναισθήματος, την ανάγκη ενός κοινωνικού στάτους.
Στην ουσία δεν τον αποδεχόμαστε ποτέ για αυτό που είναι.
Γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να τον θεωρούμε δικό μας.
Μέχρι τη στιγμή που θα τον διεκδικήσει κάποιος άλλος.

Τι και αν εμείς τον έχουμε παρομοιάσει στη ζωή μας με μια άψυχη κούπα του καφέ κλεισμένη από καιρό στο ντουλάπι;
H ουσία είναι ότι κάποιος είδε την κούπα και θέλησε να πιει καφέ σ αυτήν.
Και έτσι αποφασίζουμε να την ξαναβγάλουμε σε περίοπτη θέση, να την πλύνουμε για να καθαρίσει, να πιούμε καμιά δεκαριά καφέδες ακόμη σ αυτήν και μετά να την ξαναβάλουμε στο ίδιο ντουλάπι.
Αλλά σε χειρότερη θέση αυτή τη φορά.
Μην ξεχνιέστε, δική μας είναι και η κούπα. Μέχρι να σπάσει.
Απλά αυτό θα μας πονέσει λιγότερο από να τη δώσουμε κάπου που τη θέλουν πολύ περισσότερο από εμάς.

"Δικό μου", σου λέει ο άλλος.
Δεν υπάρχει δικό μας.
Για να είναι κάτι δικό μας, πρέπει να το βάλουμε μόνο στα ίσα με τον εαυτό μας.
Κάποιες φορές και λίγο πάνω από αυτόν.
Αλλιώς ας το ονομάσουμε κεκτημένο, άπλυτο και παραπεταμένο.



Αgapi Psuxi