Στό κόκκινο


Μάθημα ζωής νούμερο.........δεν θυμάμαι πια... Άγγελοι και διάβολοι γίναμε ένα... Έκπτωτοι ενός παράδεισου που δεν έχει ευνοούμενους... Στριμωχτήκαμε σε μια παγίδα που φτιάξαμε με τα χέρια και συντηρούμε με τα λόγια.... Κρεμάστρες για φτερά αγγέλων και τρίαινες διαβόλων..... Μαζί,δίπλα δίπλα σε δωμάτια που μυρίζουν σκοτάδι κι άρνηση...... Βαρέθηκα ρε φίλε να ντοπάρομαι με χειροποίητα παραμύθια...... Αληταριό το μυαλό,ξέφευγε από εικονικές χαραμάδες,μεσοαστές συνήθειες και γλυκανάλατες κουβέντες...... Λαχτάρησα κόκκινο..... Όχι σαν αίμα μα σαν τρελλό χτυποκάρδι... Ένταση που συντηρεί το μυαλό και το κορμί... Αισθήσεις ξύπνιες κι όχι καταδικασμένες στο μούδιασμα του "δε βαριέσαι,ζωή είναι,θα περάσει".... Καταλαβαίνεις άραγε τι σου λέω; Αρνιέσαι,γεννιέσαι και ξαναγεννιέσαι από το ίδιο κουκούλι που βγάζει συνθετικό πια μετάξι... Και πόνο... Και λήθη... Κι ανάγκη ν'αγγίξεις,ν'αγγιχτείς... Μέχρι να γίνεις πεταλούδα... Και να πετάξεις πλανεμένη προς το φως.... Υποκλινόμενη στην πραγματική,μοναδική,πρωτόγονη ανάγκη σου. Να ζήσεις.... Μα στη ζωή φίλε ερχόμαστε γυμνοί.... Και τα ρούχα της σεμνοτυφίας φτύνουν το κόκκινο... Το φοβούνται... Το ξορκίζουν..... Δε βαριέσαι.... Γύρνα την πλάτη... Γδύσου,αφέσου.... Ζήσε επιτέλους!!!
Στο κόκκινο.....




taksidaki