Ξέρεις τι ήμουν πριν σε συναντήσω;


Ξέρεις τι ήμουν πριν σε συναντήσω;

Αέρας ήμουν...
Αιώρα που λικνιζόταν νωχελικά σε ήρεμες νύχτες.
Θάλασσα μετά τη δύση....
Μα μέσα μου κρυβόταν ένα ηφαίστειο...
Περίμενε τον σεισμό να βγάλει τα σωθικά του,να κάψει αναστολές κι αθώα αγγίγματα..
Συναντηθήκαμε πάνω στο τεντωμένο σχοινί,ανάμεσα σε δυο κόσμους που τρικλίζοντας ψάχνανε τον κατήφορο για τον Άδη ή τα λευκά σκαλιά του Παράδεισου.
Πετάξαμε τα ραβδιά της ισορροπίας και πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον.
Ανάμεσα από κραυγές και βογγητά ανακαλύπταμε μέρα τη μέρα τη διαφορετικότητα δυο ανθρώπων που στριμώχτηκαν στο ίδιο κορμί,στο ίδιο μυαλό χωρίς να το γνωρίζουν.
Ανασαίναμε έρωτα,τρώγαμε τις σάρκες μας,πίναμε τους πόθους μας σε μια μυστική συνουσία του νου.....
Βρισκόμασταν και χανόμασταν μα σαν τους μαγνήτες μέναμε κολλημένοι....
Λαχταρώντας λυσσαλέα την αντιστροφή των πόλων....
Με σημάδευες,σε σημάδευα με φιλιά ανεξίτηλα.....
Χρωματίζαμε τα κορμιά μας με τα χρώματα της έκπληξης,της ανοχής,της αντοχής και της αέναης επιθυμίας.....
Βράχνιαζε η φωνή σου,υγραινόταν τα μάτια μου....
Ανατρεπόταν τα πάντα γύρω μας κι ήμασταν χαμένοι στο μάτι του κυκλώνα....
Αναζητώντας τη λύτρωση κι όχι τη σωτηρία....
Κι αυτή την κερδίσαμε πηγαίνοντας κόντρα στην ηθική των πολλών,τη λογική των τρελλών και την ανοχή των ανθρώπων...
Γίναμε πρωτόγονα θηρία κι εκεί άρχισε η αναγέννηση.Μέσα μας.
Και ξέρεις πότε ένιωσα εκείνη την άγρια ευτυχία;
Όταν έγραψες στο κορμί μου τ'όνομά σου με το δικό μας αίμα.
Εκείνο που στάλαξε από τις κομμένες παλάμες μας.
Σε μια προσπάθεια να πειστούμε πως μπορούμε να είμαστε μαζί σ'αυτή τη ζωή.
Πόσο ηλίθιοι! Ήμασταν ήδη μαζί!
Μα το αίμα μας δε πήγε χαμένο...
Δες πόσο όμορφα στόλισε το γυμνό κορμί μου......
Kαι το τριαντάφυλλο που μας πετάξανε,νομίζοντας πως πεθάναμε αγκαλιά...
Δες το..... Μυρίζει ακόμα....
Ποτισμένο τ'αρώματα της ένωσής μας....
Δεν υπάρχουν θαύματα...
Μόνο κορμιά που μπορούν να τα δημιουργήσουν.Για πάρτη τους......

taksidaki