Άγγιξε με...


Άγγιξέ με, 
σε τόπους μυστικούς, που κανείς άλλος δεν έχει φτάσει πριν,
σε τόπους σιωπηλούς, όπου μόνο οι λέξεις σου ξυπνάνε,
σε τόπους μελαγχολικούς, που μόνο ένας ψίθυρός σου,μια ανάσα σου έχουν σημασία…
Άγγιξε με, 
νωρίς το πρωί, όταν ακόμα η νύχτα μας κλείνει το μάτι,
το καταμεσήμερο, όταν το ανώνυμο πλήθος με κυκλώνει,
το ηλιοβασίλεμα, καθώς αρχίζω και πάλι να μαθαίνω ποια είμαι,
το βράδυ, όταν σε βλέπω και σ’ακούω…
Άγγιξέ με,
 σαν το παιδί, που ποτέ δε θα’βρει αρκετή αγάπη,
σαν τη γυναίκα, που θέλει να χαθεί στην αγκαλιά σου,
την ψυχή, που γνώρισε αρκετό πόνο, για να μάθει ν’αγαπάει,
τον άνθρωπο, που μερικές φορές είναι αρκετά δυνατός,ώστε να μπορεί να δίνει…
Άγγιξέ με, 
μέσα στο πλήθος, όπου μια μοναδική ματιά σου μπορεί να πει τα πάντα,
στη μοναξιά, όπου είναι πολύ σκοτεινά για να δω την αλήθεια,
στην απουσία σου,εκεί που σ’ακουμπάω,παλεύοντας το χρόνο και τα χιλιόμετρα.
Άγγιξέ με, όταν στο ζητάω.....
Άγγιξέ με, όταν φοβάμαι να στο ζητήσω....
Άγγιξέ με, με τα χείλη σου, τα χέρια σου, την καρδιά σου,
τη θελημένη παρουσία σου στο δωμάτιο, ακόμα κι όταν λείπεις.
Άγγιξέ με, απαλά, γιατί είμαι εύθραυστη, σφιχτά, γιατί είμαι δυνατή, συχνά, γιατί είμαι μόνη.
Άγγιξέ με, και θα σ’αγγίζω κι εγώ με τον ίδιο τρόπο....

                                              Κατερίνα taksidaki Μηνά